ای خدای تنهایان و بی کسان و بی مونسان ، ای مخاطب آشنای دردهای نگفتنی ، اگر بناست بسوزیم ، طاقتمان ده و اگر بناست بسازیم قدرتمان ده .

ای محبوب جاودانی ! اگر نبود عطر حضور تو ، در تعفن این لاشه های مردار چگونه تاب می آوردیم و اگر نبود گرمای دستهای رحمت تو ، در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم ؟

ای معشوق ازلی ! عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان عاشقی ، در مقوله عشق عوامند . الفبایِ سختِ دوست داشتن را به ما بیاموز .

ای عزیز ! آنچنان غریق دریای غربتمان مکن که به سمت هر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم . پناه بر تو از تنهایی و غربت و بی کسی .

خدایا هر نعمتی بی حضور تو نقمت است و هر شادکامی بی رضای تو مصیبت .

هیچ چیز در مقابل قهر و فراق تو نمی ارزد . خدایا از تو حق شناس تر نیست و از تو سپاسگزارتر کجاست ؟

از ما جز کمی و کاستی نیاید و از تو جز اکرام و اکمال نشاید .

خدایا آنچنان که پیداست ، ملاک پذیرش تو و جواز قرب تو اخلاص ماست . ما را از این کبریت احمر و کمیاب ترین گوهر محروم مگردان .