همه بندگانند و همه بندگانیم ، آن سرهای آسمان سا و این گردنهای برافراشته ، آن بر آستان عظمت تو پیشانی بر خاک نهد و این در پیشگاه قدرت و حکمت تو خمیده و خوار باشد . لم یحلل فی الاشیاء فیقال . « هو فیها کائن » . 

از کائنات بدور است گویند : وی با آفریده خویش توام شده و دراجسام حلول کرده است .

« ولم ینأ عنها فیقال : هو منها بائن ؟ »

به کائنات نزدیک است که دیگر آفتاب از تابش خود جداست .

زمین را بدین سنگینی بر فضا می آویزد و آسمان را بدان بلندی به بالا می افرازد و غوغائی این چنین مخوف و مهیب در میان بوجود می آورد ، و تا آندم که خود مصلحت داند این خانه را آباد دارد و بر آن هیاهو همچننان بیفزاید و هرگز خسته و فرسوده نگردد .

و لا وقف بعجز عما خلق و لا و تجت علیه شبهه فیما قضی .

نه به ناتوانی افتاد و نه دستخوش تردید و اشتباه گردید .

حکمتی فروزان و حکومتی پاینده که آن با نور دانش روشن و این با دست عدالت استوار و جاوید باشد .

همه امید بدو و همه بیم از اوست .

به زير آسمان مي روم . آنجا كه گاه ستاره هست و گاه نيست و خدايي كه هميشه . . . . . . .

آسمانت كه در اسماء نازنينت محفوظ است . آنجا كه هم لبريز باران رحمانيت توست و هم تلالو نور منيرت .

بگذار فرياد كنم . . . .  . . مي خوانمت . . . . . و تو مي گويي :

 انديشه بيداد مكن ، تنها بخواه .

چه كنم ، به تنگ آمدم از تنهايي . مي مانم ميان اين همه شوق و شرم . ميروم از همين كوچه  و جاده . هر روز ميبينم ، آنان راكه حتي نگاه كو چكي از نگاهشان دريغ مي شود . مي دانم ، مي دانم كه گوشه نشينان اين كوچه ها  ، صدر نشينان  واقعه تواند.  نهيبي مي آيد و مي گويد :

 و تو كجاي اين كوچه، كجاي اين ديار ، كجاي اين واقعه اي .

هر آنچه بود بر آوردي . اوج سادگي ، نهايت عبور  . . . .

 و من هنوز در اين صفر مبهم ، در هيچ خفته ام .

مولايم ! مولاي دقايقم ، رحم كن بر آنچه رفته است و مي آيد . بر آنچه مي گذرد . من هر روز دهها بار در خود تكرار مي شوم . ميدانم اين تكرار كامت را تلخ مي کند . آه كه وقتي  از اشتياق ديدار بنده ات مي گويي بر آنچه  عشق و اشتياق مي نامند . . . . .

مي خندم . . . . . . . مي گريم . . . . . . . .

اللهم رب النور العظيم و رب الكرسي الرفيع و رب البحر المسجور و منزل التوراة و الانجيل و الزبور و رب الظل و الحرور و منزل القران العظيم و رب الملائكة المقربين و النبياء المرسلين. اللهم اني اسئلك بوجهك الكريم و بنور وجهك المنير و ملكك القديم يا حي و يا قيوم  اسئلك اشرقت به السماوات و الارضون و باسمك الذي يصلح به الاولون و الاخرون . يا حيا قبل كل حي و يا حيا بعد كل حي و يا حيا حين لا حي .  يا محيي الموتي و مميت الاحياء...

« حسين ‏» زيباترين نامى است كه در شناسنامه بشر نوشته‏اند،

در پهندشت آفرينش انسان، سه پرده نمايش جاودانه از اسرار خلقت تصوير كرده‏اند:

1- عصيان آدم در بهشت و هبوط او به طبيعت ‏خاكى؛ كه آغاز كارزار هماره تاريخى هابيل و قابيل است.

2- بعثت انسان و ختم رسالت؛ كه مدرسه معراج دوباره آدمى است.

3- و " عاشورا"؛ كه صحنه نمايش فراگير و فشرده تماميت كارزار خوبى و بدى است. عاشورا عرصه اثبات ظفرمندى انسان خداگونه بر سپاه ابليس است؛ پرده‏اى است كه در آن عينيت عروج، و حقيقت معراج را تصوير كرده‏اند.

و "حسين" روح زيباى خداگونگى انسان است؛ ثارالله است.

آل عصمت هرگز بى دليل، حسين را وارث آدم، وارث نوح و ابراهيم و موسى، وارث عيسى و محمد، لقب نداده‏اند.

"حسين" زيباترين نامى است كه در شناسنامه بشر نوشته‏اند.

"حسين" تفسير بعثت، ترجمان نبوت و معناى امامت است.

سينه "حسين" جلوه گاه نور هدايت نبى؛ و شمشيرش ذوالفقار عدالت على است.

اين مرام و منطق "حسين"است ، كه آزادگى را تفسير مى‏كند. و آن فريادى كه از زبان او، هر دم در گوش زمانه مى‏پيچد، نداى همه مظلومان تاريخ است.

اگر "حسين" نمى‏بود، در دو راهي هاى دائمى انتخاب انسان - كه در سرنوشت‏ بشر تقدير كرده‏اند - چه كسى قافله‏هاى گمشده را هدايت مى‏كرد؟

از آن روز كه "خون خدا" در اوج بيداد عصر ستم در صحراى گرم و عطشناك نينوا بر زمين ريخته شد، "عاشورا" ديگر "دهم" نيست؛ آغاز و انجام است. زمان نيست؛ بستر زمانه است، فرهنگ است، اصالت است. "عاشورا" تداوم رسالت انسان در پهنه خلقت است. و مدينه فرهنگ و تمدن خدايى عاشورا را شهرى است مقدس به نام " كربلا ". و سرتاسر زمين خدا كربلاست.

هان ‏اى حسينيان، خيمه‏هاى عشق و عزا برپا داريد و نغمه‏هاى شور شهادت سر دهيد و بر سنج آگاهى و طبل الرحيل بكوبيد كه " محرم"، آغاز هجرت انسان، بهار اصحاب شهادت و فصل لاله‏هاى سرخ و شقايق هاى گلگون، و زمان معراج "وارث آدم" از راه رسيده است.

از آن روز واقعه، هر كس و هر قافله‏اى كه ره مى‏سپارد، بى گمان در دو راهى انتخاب، كاروان حسين را خواهد ديد. پيوستن به اين قافله نور را آدابى است كه بى تشرف به آن، اجازه ورود نمى‏دهند. به حريم كاروان كه رسيدى بايد احرام شهادت بربندى و چون نداى رسا، اما حزين و غريبانه "هل من ناصر" شنيدى بايد لبيك اجابت گويى؛ و اصحاب اين كاروان را پيمان نامه‏اى است‏ به رنگ خون، و به زيبايى وسعت ايمان به نام "شهادت"؛ امضا كه كردى، بيرق سبز علمدار كربلا را بر سر خويش خواهى ديد، و اين عطر بهشت است كه به مشام تو مى‏رسد؛

راه " حسين " كوتاه ترين راه بهشت است.

خون جارى عاشورا تا ابديت در رگ و ريشه آزادگى جارى است. غيرتمندى نيست كه ماجراى آن محشر عظما را بشنود و به احرار جهان نپيوندد. كدام آزاده‏اى است كه وامدار قيام حسين و قيامتى كه هفتاد و دو تن در آن روز واقعه برپا كردند، نباشد؟ و كدامين چشم است كه مرثيه مصيبت آل ثارالله را بشنود و خونابه غم مظلوميت و غربت انسان را از ديدگان فرو نريزد؟

گريه بر حسين، الفباى آداب بيدارى، و علامتى است كه ميل به طهارت روح را گواهى مى‏دهد و اين آغاز كار است. بايد حسينى شد.

هر جا كه قيامى برپا است تا معروفى اقامه شود، "حسين" آنجاست؛ و هر كه بر منكر و ستم نخروشد به كاروان حسين پشت كرده است. "حسين" ميزان سنجش صداقت آدمى است، قبول ولايت ‏حسين، برات آزادى انسان از جهنم پليدي هاست.