ستارگان در آسمان تلالؤ و درخششی دیگر دارند ، شور و شعفی بسیار در میان ملائک برپاست .

زیرا نسیم ِ بهشت خبر از ولادت دخت علی ( ع ) و فاطمه ( س ) می دهد .

آری زینت پدر " زینب ( س ) " می آید .

او را زینب نامیدند چرا که :

او می آید تا شاهد غروب خورشید نبوّت باشد .

او می آید تا با چشمانی اشکبار در ِ سوخته و کوبیدن دخت رسولش بین در و دیوار و فرود آمدن ضربه های تازیانه بر پیکر نازنینش را بنگرد .

هم اوست که بعد از وفات فاطمه ( س ) گیسوان " امّ کلثوم " را به جای مادر شانه می زند ؛ مادری پنج ساله .

او می آید تا " فُزتُ بربّ الکعبه " را از زبان علی ( ع ) در محراب عبادت بشنود .

او می آید تا جگر سوخته و پاره پاره حسن ( ع ) را در طشت پر از خون ببیند .

او می آید تا شاهد پیکر بی جان و غلطیده در خون علی اکبر ( ع )  و قاسم ( ع ) ، دست های بریده و مشکِ آبِ پاره و سوراخ عبّاسش باشد .

" عمّه جان ! ما دیگر آب نمی خواهیم ، عمویمان عبّاس ( ع ) کجاست ؟ "

عصر عاشورا زینب با خود گفت : اگر عبّاس ( ع ) بود گوشها پاره نمی شدند .

او می آید تا شاهد تلّذی علی اصغر ( ع ) باشد .

او می آید تا در ظهر عاشورا بر " تلّ زینبیّه " گواه سر بریدن حسین ( ع ) باشد ، هم او که پیراهن مادرش کفنش بود.

جز او کسی نیست که حنجره بریده حسین ( ع ) را ببوسد .

" اللهم فتقبّل منّا قلیل القربان "

از داغ فرزندان برومندش دیگر نمی گویم . . .

او می آید تا طنین انداز صدای علی ( ع ) و کلام دلنشین او باشد ؛ تا مظلومیت علی ( ع ) و فرزندانش را به گوش کوفیان جفاکار و جهانیان برساند .

او می آید تا دربار یزید از کلام نافذش بلرزد .

. . .

. . . . . . .

امشب حسنین ( ع ) شادمانند ؛ از خوشحالی در پوست خود نمی گنجند چرا که می دانند پس از شهادتشان سینه پر درد زینب ( س ) و آغوش پر مهر او که به وسعت آسمانهاست جایگاه غم جانکاه کودکانشان خواهد بود ؛ اوست که در دشت پر خون کربلا خود را سپر تازیانه هایی می کند که بر بدن کودکان برادر فرود می آیند .

او می آید تا مرهمی بر دست ها و پاهای سوخته از آتش ِ خیمه ها و مجروح ِ خلیده شده از خار ِ طفلان برادر بنهد .

اما چه مرهمی !

تازیانه های کوفیان پی در پی بر این دست ها و پاهای کوچک فرود می آیند .

او می آید تا رقیّه خردسال ، اما بزرگ ، را که بیقرار دوری از پدر است در آغوش بکشد .

" عمّه جان ! هر کس آب بخواهد به او سیلی می زنند ؟ هر کس بخواهد صوت قرآن پدرش را بشنود برای او سر بریده اش را می آورند ؟ "

نمی دانم اکنون خیسی گونه هایم از شوق ولادت اوست یا از مصیبت های جانسوز عظمایش در عصر عاشورا و دلتنگی هایش در خرابه شام ؟

هر که در این درگه مقرّب تر است          جام بلا بیشترش می دهند

آسمان مدینه امشب ستاره باران است و ملائک با هلهله و سرور میلاد بانوی صبر را به یکدیگر شادباش می گویند .

 ولادت نور ِ دیدۀ علی ( ع ) و فاطمه ( س ) ، پرستار و مرهم دل ِ شکستۀ فرزندان حسنین ( ع ) ، ام المصائب بنی هاشم ، حضرت زینب ( س ) ـ مصادف با پنجم جمادی الاول ـ بر همه مسلمانان تبریک و تهنیت باد .

جان خویش را در او بدمید و بدو مقام انسانیت بخشید

هنگامی که دست آفرینش با مشتی خاک و اندکی آب صورت بدیع آدم را ترسیم فرمود ، جان خویش را در کالبد وی بدمید تا به خود بجنبد و به خود بیندیشد .سرشتی شگفت انگیز از کارگاه خلقت به صورت انسان به درآمد که با عواطف مختلف و احساسات ناسازش زشت ترین و زیباترین و پاکترین و ناپاکترین موجودات باشد و بر عوامل طبیعت پیروز و مسلط گردد .
تا این موقع فرشتگان آسمان که در نور ونعمت بهشت آشیان داشتند ، خویش را اشرف مخلوقات می شناختند و آفرینش را با وجود خود کامل و تمام می دانستند .
پیکر خاک آلود آدم در صومعه ملکوت اعلی نهاده شد و پروردگار متعال فرمان داد که آن پیشانی های روشن و فروزان در برابر این عنصر تیره و افسرده به علامت سجود فرود آیند و فرشتگان سپید پوش و پاکدامن موجودی سیاه رنگ و سیه بخت را در قبله عبادت خود قرار دهند .
اهریمن خیره ، دهان به ناهنجار گشود و سر ناسازگاری در پیش گرفت .
خداوندا ! آیا چه مصلحت است که نور در امواج ظلمت نابود گردد و آتش سوزان به خاک افسرده احترام گزارد؟
ولی آدم سربرداشت و در پرستشگاه فرشتگان لب به سخن باز کرد و حدیث عشق و فضیلت به میان آورد . نام دلبر باز گفت و راز دلبری ابراز داشت . در این موقع فرشتگان به حکمت جهان آفرین تسلیم شدند و آدم را با طبیعت مرموزی بشناختند ولی اهریمن از پیشگاه قدس و قرب مطرود گردید و به لعنت جاوید کیفر شد .
« در باغ بهشت خانه کن و همسر خویش را در کنار خود گیر و به افسون شیطان گوش مکن و اندیشه های ناروا در مغز خود روا مدار ، دست بدین درخت میاویز و از میوه آن شیرین کام مباش ؛ چون بیم آنست که آشفته و فریفته گردی . »
اما چه زود که عنصر بشری سر نافرمانی گرفت و بدین نتیجه رسید که از حریم کبریا رانده و به دوری بهشت زیبا و دلارای خداوند دچار شد .

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود                          آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سیمایی زیبا و دلکش دارند ، عفریت هایی که در جامه های فرشتگان فرو رفته و در لباس فاخر و لطیف خویش چنگال هایی درنده ودلخراش پنهان کرده اند تا به وقت خویش به حساب ساده دلان بپردازند .

به خدا پناه ببرید از آن قلب که در سینه تاریکشان می زند و از آن مغز که در سر ناپاک آنها کار می کند .  شیرین گفتار و چرب زبانند ، اما در وقت عمل خدا بر بندگان خود رحم کند که چگونه روزگارشان را سیاه و تاریک می سازند ؟

در نهادشان آتش حسد و کینه زبانه می زند و در همان حال مهربانی و دلسوزی آغاز می کنند  ، پدر را می کشند و پسر را تسلیت و نوازش می دهند .

ممکن است اشک بریزند ، ولی چقدر آن قطرات زهر آلود از احساسات و عاطفه دور است ! اگر بزرگی را ستایش کنند ، در ضمن مدح و ثنا هزاران امید و آرزو را گوشزد می نمایند ، یعنی آفرین و تمجید ما جز بر اساسی که  بنیان هوس و منظور ما را استوار دارد متکی نیست ، در روز نیازمندی تا می توانند اصرار و مبالغه می کنند و همین که تیرشان به سنگ خورد زبان به بدگویی  و کنایه می گشایند و به قدری در وقاحت افراط می کنند که حتی مردگان را نیز به باد ملامت خواهند گرفت ! به جهت هر حقی باطلی آماده دارند و برای هر قفل بسته ای کلیدی می جویند . برای هر شب تاریک چراغی می افروزند تا کالای فاسد خود را به این و آن بفروشند . گفتارشان آلوده به دروغ و اشتباه و توصیف آنها سراسر چشم بندی و مکر است .

باری ؛ ماران خوش خط و خالی که ظاهری پر نقش و نگار و درونی از زهر جانگزای و گرانبار انباشته دارند . 

 
 غروب غمگین

 

سلام بر بانوي بزرگوار اسلام از روز طلوع تا لحظه غروب . درود بر روح تابناک معصومه (س) که اينک آفتاب حرم باصفايش، زمين قم را نوراني کرده است. سلام بر سالار زنان جهان و فرزند پيام آوران مهر و مهتران جوانان بهشتي. اي فاطمه! در روز قيامت، شفيع ما باش که تو در نزد خدا، جايگاهي ويژه براي شفاعت داري .

ولی ، افسوس که من در عشق او رقیبی دارم  که من از آن رنجورم و او در آزار .

هوویی سرکش که " جهانش  " می خوانند و هر کجا که می رویم به دنبال ما می آید و مانند رقیبی ستمکار ما را از هم جدا می کند .

محبوبم را زیر درختان و در کنار دریاچه ها می جویم و او را نمی یابم .

گویی جهان او را فریفته است  و به اجتماع تباهی و نگونبختی برده است .

او را در مدارس دانایی و معابد حکمت می جویم ، اما نمی یابم ، چرا که  دنیا همان است که خاک او را فرو می پوشاند و او را به دژهای خودخواهی رهنمون می شود ، همان جایی که در آنجا تلاش بسیار باید کرد .

او را در مزرع قناعت می جویم ؛ اما او را نمی یابم . چرا که دشمن ِ من او را در غارهای طمع و آزمندی محصور ساخته است .

به هنگام فجر ، وقتی که مشرق لبخند می زند ، او را ندا می دهم و او ندای مرا نمی شنود . چرا که خواب تسلیم بر دیدگانش سنگینی می کند . وقتی آرامش حکمفرما می شود و گلها می خوابند ، در آسمان او را به بازی می گیرم و او با من یکی نمی شود چرا که دلبستگی اش به رویداد های فردا وجدانش را مشغول می کند .

محبوبم مرا دوست می دارد . در اعمال خویش مرا می جوید و جز در کارهای خدا مرا نمی یابد . . . .

وصال مرا در کوشک مجد می خواهد ، کاخی که آن را بر جمجمه ناتوانان و میان زر و سیم بنا نهاده است . . . .

می خواهد نیرنگ را میان خود و من واسطه قرار دهد و من تنها وساطت پاکیها و زیباییها را می جویم .

محبوب من از دشمن من " دنیا " زاری و شیون می آموزد ولی من به او خواهم آموخت که از چشمان روان خویش اشک مهر فرو ریزد و َنفَس بی نیازی برآورد؛ محبوبم از آن من و من از آن او هستم .