امروز سوم جماد‌ي‌الثاني است. سال يازدهم هجرت، سال وفات پدر. 
كودكانش را يكايك بوسيد: حسن  ِ هفت ساله ، حسين ـ  شش ساله، زينب ـ پنج ساله و ام كلثوم سه ساله. 
و اينك لحظه‌ي وداع با علي! چه دشوار است. اكنون علي بايد در دنيا بماند. سي سال ديگر! فرستاد " ام رافع " بيايد ، وي خدمتكار پيغمبر بود. از او خواست كه: 

اي كنيز خدا، بر من آب بريز تا خود را شستشو دهم. با دقت و آرامش شگفتي، غسل كرد و سپس جامه‌هاي نويي را كه پس از مرگ پدر كنار افكنده بود و سياه پوشيده بود، پوشيد، گويي از عزاي پدر بيرون آمده است و اكنون به ديدار او مي‌رود. 

به ام رافع گفت: 
بستر مرا در وسط اتاق بگستران. آرام و سبكبار بر بستر خفت، رو به قبله كرد، در انتظار ماند. لحظه‌اي گذشت و لحظاتي ... ناگهان از خانه شيون برخاست. 
پلك‌هايش را فروبست و چشم‌هايش را به روي محبوبش ـ كه در انتظار او بود‌ ـ  گشود. شمعي از آتش و رنج، در خانه‌ علي خاموش شد و علي تنها ماند با كودكانش . از علي خواسته بود تا او را شب دفن كنند، گورش را كسي نشناسد، آن دو شيخ از جنازه‌اش تشييع نكنند و علي چنين كرد.
اما كسي نمي‌داند كه چگونه؟ و هنوز نمي‌داند كجا؟
در خانه‌اش؟ يا در بقيع؟ معلوم نيست. و كجاي بقيع؟ معلوم نيست.
آنچه معلوم است،‌ رنج علي است، امشب، بر گور فاطمه. 
مدينه در دهان شب فرو رفته است، مسلمانان همه خفته‌اند. سكوت مرموز شب گوش به گفتگوي آرام علي دارد. و علي كه سخت تنها مانده است، هم در شهر و هم در خانه، بي‌پيغمبر، بي‌فاطمه .
همچون كوهي از درد، بر سر خاك فاطمه نشسته است. ساعت‌هاست. 
شب ـ خاموش و غمگين ـ زمزمه‌ي درد او را گوش مي‌دهد، بقيع آرام و خوشبخت و مدينه بي‌وفا و بدبخت، سكوت كرده‌اند، قبر‌هاي بيدار و خانه‌هاي خفته مي‌شنوند. نسيم نيمه شب كلماتي را كه به سختي از جان علي برمي‌آيد، از سر گور فاطمه به خانه‌ خاموش پيغمبر مي‌برد: 
" بر تو، از من و از دخترت ـ كه در جوارت فرود آمد و به شتاب به تو پيوست، سلام اي رسول خدا . از سرگذشت عزيز تو ـ اي رسول خدا ـ شكيبايي من كاست و چالاكي من به ضعف گراييد. اما، در پي سهمگيني فراق تو و سختي مصيبت تو، مرا اكنون جاي شكيب  هست. من تو را در شكافته گورت خواباندم و در ميانه‌ حلقوم و سينه من جان دادي ، انا لله و انا اليه راجعون ". ...

لحظه‌اي سكوت نمود، خستگي يك عمر رنج را ناگهان در جانش احساس كرد. گويي با هر يك از اين كلمات، كه از عمق جانش كنده مي‌شد ؛ قطعه‌اي از هستي‌اش را از دست داده است. درمانده و بيچاره بر جا مانده ؛ نمي‌دانست چه كند؛ بماند ؟ بازگردد ؟ چگونه فاطمه را، اين‌جا، تنها بگذارد ؟ چگونه تنها به خانه برگردد؟ شهر، گويي ديوي است كه در ظلمت زشت شب كمين كرده است. با هزاران توطئه و خيانت و بي‌شرمي انتظار او را مي‌كشد.

و چگونه بماند؟ كودكان؟ مردم؟ حقيقت؟ مسؤوليت‌هايي كه تنها چشم به راه اويند و رسالت سنگيني كه بر آن پيمان بسته است؟ درد چندان سهمگين است كه روح تواناي او را بيچاره كرده است. نمي‌تواند تصميم بگيرد، ترديد جانش را آزار مي‌دهد، برود؟ بماند؟ احساس مي‌كند كه از هر دو كار عاجز است، نمي‌داند كه چه خواهد كرد؟ به فاطمه توضيح مي‌دهد:

" اگر از پيش تو بروم، نه از آن رو است كه از ماندن نزد تو ملول گشته‌ام، و اگر همين جا ماندم، نه از آن رو است كه به وعده‌اي كه خدا به مردم صبور داده است بدگمان شده‌ام ". 

 آنگاه برخاست، ايستاد، به خانه‌ پيغمبر رو كرد، با حالتي كه در احساس نمي‌گنجيد، گويي مي‌خواست به او بگويد كه اين" وديعه‌ عزيزي " را كه به من  سپرده‌اي، اكنون به سوي تو بازمي‌گردانم، سخنش را بشنو. از او بخواه، به اصرار بخواه تا برايت همه چيز را بگويد، تا آن‌چه را پس از تو ديد يكايك برايت برشمارد. 

 از شخصيت فاطمه سخن گفتن بسيار دشوار است. فاطمه، يك " زن "  بود، آنچنان كه اسلام مي‌خواهد كه زن باشد. تصوير سيماي او را پيامبر خود رسم كرده بود و او  را در كوره‌هاي سختي و فقر و مبارزه و آموزش‌هاي عميق و شگفت انساني خويش پرورده و ناب ساخته بود. وي در همه‌ي ابعاد گوناگون " زن بودن " نمونه شده بود. 

مظهر يك " دختر "، در برابر پدرش.
مظهر يك " همسر " در برابر شوهرش.
مظهر يك " مادر " در برابر فرزندانش.
مظهر يك " زن مبارز و مسئول " در برابر زمانش و سرنوشت جامعه‌اش.

او در كنار علي تنها يك همسر نبود، كه علي پس از او همسراني ديگر نيز داشت.  علي در او به ديده يك دوست، يك آشناي دردها و آرمان‌هاي بزرگش مي‌نگريست و انيس خلوت بيكرانه و اسرارآميزش و همدم تنهايي‌هايش. اين است كه علي هم او را به گونه‌ ديگري مي‌نگرد و هم فرزندان او را. پس از فاطمه، علي همسراني مي‌گيرد و از آنان فرزنداني مي‌يابد. اما از همان آغاز، فرزندان خويش را كه از فاطمه بودند با فرزندان ديگرش جدا مي‌كند. اينان را " بني‌علي "  مي‌خواند و آنان را " بني‌فاطمه ".

شگفتا، در برابر پدر، آن هم علي، نسبت فرزند به مادر و پيغمبر نيز ديديم كه او را به گونه‌ي ديگر مي‌بيند. از همه‌ دخترانش تنها به او سخت مي‌گيرد، از همه‌ تنها به او تكيه مي‌كند. او را ـ در خردسالي ـ مخاطب دعوت بزرگ خويش مي‌گيرد.

      نمي‌دانم از او چه بگويم؟ چگونه بگويم؟ 

      خواستم بگويم، فاطمه دختر خديجه ‌ي بزرگ است.
      ديدم فاطمه نيست.
      خواستم بگويم، كه فاطمه دختر محمد است.
      ديدم كه فاطمه نيست.
      خواستم بگويم، كه فاطمه همسر علي است.
      ديدم كه فاطمه نيست.
      خواستم بگويم، كه فاطمه مادر حسين است.
      ديدم كه فاطمه نيست.
      خواستم بگويم، كه فاطمه مادر زينب است.
      باز ديدم كه فاطمه نيست.
      نه، اين‌ها همه هست و اين همه فاطمه نيست.
      فاطمه، فاطمه است

   زنده یاد  : دکتر علی شریعتی

 
یا غفّار

 اِلهي اَلْبَسَتْنيِ اَلْخَطايا ثَوْبَ مَذَلٌتِي وَ جَلٌلَنِي اَلتٌباعُدَ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتِي وَ اَمَاتَ قَلْبِي عَظِيمُ جِنايتَيِ فَاَحْيِه بِتوْبَةٍ مِنْكَ يا اَمَلِي وَ بُغْيَتِي وَ يا سُؤْلِي وَِ مُنْيَتِي ...

کیست کآشفته آن زلف چلیپا نشود                 دیده ای نیست که بیند تو ، و  شیدا نشود

ناز کن ناز ، که دلها همه در بند تواند                 غمزه کن غمزه ، که دلبر چو تو پیدا نشود

رخ نما تا همه خوبان خجل از خویش شوند       گر کشی پرده ز رخ کیست که رسوا نشود

آتش عشق بیفزا ، غم دل افزون کن                 این دل غمزده نتوان که غم افزا نشود

چاره ای نیست به جز سوختن از آتش عشق    آتشی ده که بیفتد به دل و پا نشود

ذره ای نیست که از لطف تو هامون نبود           قطره ای نیست که از مهر تو دریا نشود

سر به خاک سر کوی تو نهد جان ای دوست      جان چه باشد که فدای رخ زیبا نشود

از تبار آیینه ها

۱۸ سال پیش ؛ پیر فرزانه جماران ، اسطوره قرن ، رادمردی از جنس نور و از تبار آیینه ها ، به استقامت قله های سر به فلک کشیده عالم ، سبکبال و رها به ملکوت پیوست .

روحش شاد ، یادش گرامی و راهش پر رهرو .

زهرا عصاره عصمت است. زهرا، آيينه پاکي است. زهرا زلال کوثر است.

اي هميشه جاري!

اي بهار کوتاه!

اي ترنم باران وحي!

در شکوه مقام تو حيرانم که معنويت به رشته‌هاي چادرت دست نياز مي‌آويزد و معرفت به غبار آستان خانه‌ات بوسه مي‌زند. برهوت اين دنياي خاکي لیاقت ميزباني چشمه سار هميشه جاري تو را نداشت. تو که در آيينه زخم‌ها و داغ‌ها و در هجران پدر غريبانه زيستي و در وداع شبانه‌ات با پهلويي شکسته، خانه گلين را به اميد آغوش بهشتي پدر ترک گفتي...

آسمان ، به اين‌ شبها كه مي‌رسد، عجيب بي‌قراري  مي‌كند و زمين داغ دلش تازه مي‌شود و زخم شرمش سر باز مي‌كند...
زينب و ام‌كلثوم ، كائنات را با موهاي خويش پريشان مي‌كردند . چروك بر پيشاني آسمان افتاده بود ؛ زمين از درد به خود مي‌پيچيد ناله‌هاي فرشتگان داغ پيامبر را دوچندان مي‌كرد...
ولي چه بود آنچه آفرينش را بر پاي نگاه مي‌داشت؟
آسمان ، به اين‌ شبها كه مي‌رسدعجيب بي‌قراري مي‌كند و زمين داغ دلش تازه مي‌شود و زخم شرمش، سر باز مي‌كند.
ملكوتيان حق دارند سر بر ديوار عرش بگذارند و هاي ‌هاي گريه كنند.

و تنها خداست كه مي‌تواندتسلاي دل علي باشد.

ماه حق دارد كه گوشه اختفا را بر گريه اختيار كند و ستارگان چه كنند، اگر سر بر شانه يكديگر نگذارند و مصيبت را زبان نگيرند .

آن خانه نمي‌دانم آن شب به چه قدرتي بر پاي ايستاده بود ؟ آن مدينه چه مدينه‌اي بود كه چنين مصيبتي را تاب آورد و در هم نشكست ؟ آن چه قبرستاني بود كه سرچشمه عصمت را در خويش فرو برد و دم بر نياورد ؟ آن چه خاكي بود كه به خود جرأت داد  فاطمه را از علي جدا كند؟

چرا آن خانه بر جاي ماند؟ چرا مدينه ويران نشد؟ چرا آسمان در خود نپيچيد؟ چرا بغض زمين نتركيد؟ چرا عالم فرو نريخت؟...

وجود مبارك حضرت فاطمه عليهاالسلام تنها يك تفكر يا تصور يك حقيقت حيات بخش نيست. بلكه تجسمي عيني و زنده از بركت خداوند بر انسان است. اگر تا قبل از حضور ايشان در عالم خاكي انسان معناگرا مجبور بود گوشه‌هايي از نعمت يك زن مقدس را در اسطوره‌ها، الهه‌ها و افسانه‌ها جستجو كند يا متوسل به پاكدامني حضرت مريم(ع) يا خردمندي آسيه و وفاداري سارا بشود، بعد از تجسم خاكي و عيني ايشان براي انسان كمال‌گرا يك الگوي زنده و جاويد پديد آمد و آن شخصيتي والا به نام « فاطمه » دختر رسول اكرم بود.

فرا رسیدن ایام فاطمیّه ـ ایام شهادت جانسوز دخت یگانه رسول اکرم ـ بر دوستداران اهل بیت علیهم السلام تسلیت باد .

یا فاطمه ! تو بریده از آتشی ؛ در روز جزا تو خود شفیع ما باش .