بهار آمد هوا چون زلف يارم باز مشکين شد         زمين چون رويش از گلهاي رنگارنگ رنگين شد
نگارستان چيني شد زمين از نقش گوناگون        چمن رشک ختن از ياسمين وز بوي نسرين شد
دلِ آشفته شد محو گلي از گلشن طاها             اسير سنبلي از بوستان آل ياسين شد
چه گويم از گل رويش؟ مپرس از سنبل مويش      ز فيض لعل دل جويش مذاق دهر شيرين شد
به ميزان تعادل با گل رويش چه باشد گل             که با آن خرمن سنبل کم از يک خوشه پروين شد
جمال جانفزاي او ظهور غيب مکنون بود              دو زلف مشکساي او حجاب عزّ و تمکين شد
به باغ استقامت اولين سرو آن قد و قامت           به ميدان کرامت شهسوار ملک تکوين شد
سليل پاک احمد، زيب وزن مسند سرمد           ابوجعفر محمد، باقر علم نبيّين شد
محيط علم ربّاني، مدار فيض سبحاني               که در ذات و معاني ثاني عقل نخستين شد
حقايق گو، دقائق جو، رقائق جو، شقايق بو       سراج راه حق، کز او رواج دين و آيين شد
مرارتها چشيد آن شاه خوبان از بني مروان         مگر آن تلخ کامي بهر زهرکين به تمرين شد
عجب نبود گر از آن اخگر سوزان سراپا سوخت    چه او را شاهد بزم حقيقت شمع بالين شد
براي يکّه تاز عرصه ي ميدان جانبازان                 ز جور کينه مروانيان اسب اجل زين شد

اِلهى كَسْرى لا يَجْبُرُهُ اِلاّ لُطْفُكَ وَ حَنانُكَ وَ فَقْرى لايُغْنيهِ اِلاّ عَطْفُكَ وَ اِحْسانُكَ وَ رَوْعَتى لا يُسَكِّنُها اِلاّ اَمانُكَ...

خداي من!
در اين ناامني و و انفسا، من تنها به ريسمان سخت تو چنگ زده ام و  تنها به دستاويز امن تو آويخته ام.

خدايا!
بر اين بنده ذليل و ناتوانت كه حتي زبان گفتن درد خويش با تو ندارد رحم كن.
بنده اي كه نه آن دارد كه به تو بنمايد و  نه زبان آنكه از تو عذر بخواهد.
بنده اي كه دستش تهي از طاعت و پشتش خسته از معصيت است.

خدايا!
مي شود كه چنين بنده اي را دست محبت بر سرش كشي؟ و سايه خدايي بر سرش بگستري؟ و جز اين نمي شود.
بنده به كجا بگريزد كه امتداد شاخه هاي بي نهايت كرم تو سايه نينداخته باشد؟
اي زيباي عاشق زيبايي! اي دلرباي زيبا آفرين! اي درياي بي منتهاي بخشش!

اي خداي عزيز! 

بِسم ِاللهِ الرَّحمن ِ الرَّحیم ِ

اِنّا اَعطَیناکَ الکَوثَر * فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَانحَر * اِنََّ شانِئَکَ هُو َالاَبتَر*

ما به تو کوثر را بخشیدیم*
پس تو هم برای خدایت به نماز و طاعت و قربانی و مناسک حج بپرداز*
که محققاً دشمن بدگوی تو مقطوع النسل است و نسل تو تا قیامت به کثرت و برکت و عزت باقیست .*

*******************

       شمس  وجود احمد و خود زهرا                 ماه ولايتست ز اطوارش
      دخت ظهور غيب احد احمد                       ناموس حق و صندق اسرارش
      هم مطلع جمال خداوندي                         هم مشرق طليعه‌ي انوارش
      صد چون مسيح زنده ز انفاسش                روح‌الامين تجلي پندارش
      هم از دَمَش مسيح شود پرّان                    هم مريم دسيسه ز گفتارش
      هم ماه بارد از لب خندانش                       هم مهر ريزد از كف مهيارش
      اين گوهر از جناب رسول‌الله                       پاكست و داور است خريدارش
      كفوي نداشت حضرت صدّيقه                     گر مي‌نبود حيدر كرّارش
      جنّات عدن خاك در زهرا                            رضوان ز هشت خلد بود عارش
      رضوان به هشت خلد نيارد سر                   صدّيقه گر به حشر بود يارش
      باكش ز هفت دوزخ سوزان ني                   زهرا چو هست يار و مددكارش

**********************
سالروز ولادت با سعادت " صدیقه کبری ،  حضرت زهرا ( س ) " ـ مصادف با بیستم جمادی الثانی ـ و  " روز زن " و " روز مادر " بر همه مسلمانان مبارک باد .

 

همه او را ندیده می شناسند ، و با هر لغت که تکلم کند ، نامش را می دانند ؛ او بی کمک دیگران جهان آفرید و بی مشورت کسی احکام مقدرات را امضاء فرمود .

بر ذات مقدس خویش قائم است ، و سازمان کائنات بر اراده نیرومندش تکیه دارد . بامداد ازل که طلیعه آن را آغاز نیست از پرتو جمال بی همتایش رخشان و روشن شده و سرچشمه زندگی را از تاریخی بی ابتدا به روی جهان گشوده است .

در آن روز که حروف آفرینش رقم نداشت و لوح و قلم در دیوان تقدیر معطل بودند ،  فروغ ابدیت با تلالو بی همتایی می درخشید و عرش برین پادشاهی خدا نام داشت .

این فضا و هوا ، این پرده های نازک و ضخیم ابر ، این سقف فیروزه گون ، این مهر و ماه ، این اختران ثابت و سیار ، باری این همه بدایع و عجائب ، محصول کارگاه آن شاهکار بزرگ است که با قلم صنعت چنین نقش و نگار در عالم هستی به وجود آورده است . وهها ، با گردن افراشته ، بر آستان الوهیت دلیلند ؛ و زمین با همه استواری از اندیشه عظمت خدای ، لرزان ؛ خورشید و ماه ، چون عاشقان شیفته او را می جویند و از جهانگردی خویش جز رسیدن به کمال مطلوب  که اتصال به مبدا و فنای فی الله است منظوری ندارند .

در ظلمات صحرای عدم ، وجود پرتو انداخت و اشباح بیرنگی را که بین هستی و نیستی سرگردان بودند زنده و روشن ساخت . و از میان آنها بشر را سر سلسله موجودات و اشرف مخلوقات قرار داد ، تا سپاس نعمت را چگونه گزارد و حق بندگی را بر چه منوال ایفا کند ؟!

آن روزی دهنده بی نیاز ، روزی بندگان را در دفتر غیب با نظام نیکوتری معین کرد و همچنین به منظور آمار کردار بشر کتابی نوین گشود و رفتار و گفتار او را ، حتی نفسی که از ریه بالا می آورد ، حتی اشاره ای که با گوشه چشم می کند ، حتی اراده ای را که در اعماق مغزش سایه می اندازد ، همه را در آن کتاب ثبت فرموده تا بنده را در روز بازپرس با خدای خود حجتی نباشد .

خدا مهربان است ، تا حدودی که لغت رحمت و عطوفت بر دلالت آن کافی نباشد ، تا حدودی که این فضای بیکران از گنجایش رحمت سرشارش به تنگ آید .

خدا منتقم و بازپرس است ، تا درجه ای که کوچکترین شراره خشمش عالم را بیک چشم بر هم زدن خاکستر کند ، هیچ دست نتواند که با دست خداوند پنجه افکند .

آن بیچاره ناچیز را بنگرید که از قطره ای آب سر برآورده و روزگاری زبون و ذلیل گذران کرد ، تا اندام و اعضایش اندک قوتی به خود گرفت و جلوه ای همچون آدمیان در خود دید ، کلاهی که از اشک چشم یتیمان و خون دل مستمندان آویزه ای چند همرنگ گوهر داشت بر سر گذاشت و خود را پادشاهی مقتدر و معظم نامید ! دست رذالت و خیانت از آستین برآورد و مانند دیوی خودسر و بدسرشت بر آدمیزادگان تاختن برد ، جامه از پیکر یکی بیرون کرد و کلاه از سر دیگری برداشت ، هرچه آبادان بود ویران ساخت و هر که سری داشت بی سامانش نمود .

گروهی هم که از او پست تر و فرومایه تر بودند ، بر کردار نابکارش پرده تمجید آویخته و به عفریت خونخوار فرشته رحمت نام نهادند .
آن نانجیب ناپاک نسب هم از ستایش چاپلوسان آغاز و انجامش را فراموش کرد و خدای را به آن عظمت از یاد ببرد ، و مقام الوهیت را موهومی ناچیز پنداشت .

ناگهان خشم پروردگار همچون کانون دوزخ شعله ور شد ، و دامن کبر و نخوت ستمگر را سخت فرو گرفت ؛ و آن چنان خرمن هستیش را خاکستر کرد که همچون روزگار نخستین تهیدست و خاکستر نشینش بازگردانید .

پس اوست خداوندی که در حال مهربانی خشمناک و در عین غضب همچنان عطوف و مهربان است .
دشمنان خود را پست می گرداند و تهی مغزان گستاخ را که به جدالش قد علم می کنند ، در خاک تیره پنهان می کند .

هر آنکه از خدای بخواهد محروم نخواهد ماند ، و هر که بر او توکل و اتکا کند پشتیبانی استوار و محکم در پشت سرش خواهد داشت .
هر که به رضایش رضای ستمدیدگان جوید  ، فراموش نخواهد شد ، و هر که سپاس نعمت او را بازگزارد بی بهره نخواهد بود .