يك‏بار ديگر مژگان ادراك را به تلاطم در آوريم و با تعقّلى عاشقانه تماشا كنيم كه در همه سوى زمين پنجره‏هايى رو به خدا مهياست.
پس بايد آن‏ها را گشود و به افق كبريايى سلام كرد.
بر همه جاى خاك، باران لاهوت مى‏بارد.
 بايد سقف‏هاى فاصله را شكافت و بر نزول رحمت خدايى سلام داد؛ زيرا نگاه رئوفانه بهترين مهربان هستى و امام عطوفت‏ها در همه صحن‏ها، رواق‏ها و لحظه‏هاى آفرينش جريان دارد.

بايد به زيباترين منظر جبروتى سلام داد و فرشتگانى را كه فوج فوج از سينه آسمان نازل مى‏شوند و دعاى ظهورش را صعود مى‏دهند، تماشا كرد.
آرى، به زودى در ناگهانى اعجازانگيز توفانى به وسعت زيباترين حادثه‏ها خاك را در مى‏نوردد و زمين آنچه تا كنون ناگرفتنى مى‏نمود، در مى‏يابد.
 آنگاه انسان ناديدنى‏ها را مى‏بيند؛ ناشنيدنى‏ها را مى‏شنود و به آنچه دست نيافتنى مى‏نمايد، دست مى‏يابد.
به زودى سفينه آسمان پيماى ظهور را به پيشواز قدوم آفتابى‏اش خواهيم فرستاد، همراه با دعوت نامه « عهد » كه در ذيل اعتراف نامه « كميل » نوشتيم و مُهر « جوشن كبير » بر پايانش نهاديم.
 منتظريم همين امروز و فردا در فرودگاه وحى « كعبه مقدس » فرود آيد و ما را اجازه عروج دهد.
منتظريم به جامعه تدين خويش گام نهد و با حنجره على اصغر، براى ما زيارت جامعه كبيره بخواند.
« انتظار » انگشترى گرانبها است كه عالم امكان برانگشت‏هاى خسته من و تو هديه كرده است.
سلام بر انتظار؛ انتظارى كه به زودى اجابت خواهد شد و در پرتو آن دروازه‏هاى آسمان به روى ادراك گشوده مى‏شود تا منتهاى سبز عرفان را دريابد.
سلام بر « الست » و عهد عاشقانه‏اى كه با معشوق ازلى بسته‏ايم.

سلام بر آل یاسین !
سلام بر تو که ندیده تو را عاشق شدیم .
مهدیا ! ما شهادت می دهیم که عصیان ما غیبت تو را طولانی ساخت و معترفیم به اینکه جهالت ما بر قلب پر عطوفت تو زخمها زده است . ما شهادت می دهیم که کتاب تو را نخوانده بستیم و بعضا تو را نشناخته معرفی کردیم . ما شهادت می دهیم که پیروانی ناسپاس بودیم و دشمنانت را بر تو جری ساختیم .
اما ای رفیع تر از مسند عشق !
بر ما ببخش و قصورمان را که قاصریم و دعا کن بر هدایتمان که گمراهیم و مران ما را که رمیدگان درگه نامحرمانیم .
نگارا ! تو را دوست می داریم و قسم به چشمانت که دروغ نمی گوییم .
هجر تو بر ما چه گران آمد . . .
ای معشوق ما که در عشقبازی ممتازی و در محبت استادی !
ای آیینه کمال خلقت و ای زیباترین مصداق حضور خدا ! اعجاز کن .
 ای معروف خدا !
از احرام انتظار خارج شو و اعتکاف هجران را بشکن . روزه غربت را افطار کن و نفوس مردگان را زندگانی بخش .
دلبرا !
چمن چمن نرگسان بر آستانت خیمه زدند و در اشتیاق جمعه موعود گریبان می درند .
 نسیم نسیم در پی تو می وزند تا یک پیچک موی تو را بنوازند .
عندلیب عندلیب نغمه کنان بال می سایند که واژه ای از اشعار تو را بربایند .
یارا ! دستانمان را می گشاییم تا به شبنم پیشانی تو وضو سازیم و سر می ساییم بر عبادت تا به غبارش سجده کنیم .
ای سبزتر از برگ بهشت !
خوشبوتر از عطر سرشت !
رقیبانت را در خاکستر توبه دفن کردیم تا با فقط با تو دلدادگی کنیم . بدخواهانت را به سنگ نفرین مغضوب کردیم و بدصفتان نامرد را به دشنام بی غیرتی تازیانه زدیم .
نَفَسا !
فرصتی ده تا به یمن عهد دوباره ، چرخش غیبت تو به حرکت در آید و ریسمان هجران تو بریده شود . ما بیداریم ، بیدار از بد ایمانی و بد عهدی . ما تو را چون نگین سلیمان به میان خواهیم گرفت و افتخار سربازی تو را به گذشتگان و آیندگان فخر خواهیم فروخت .
موعودا بیا ! و دستان ما را بگیر و تا عرش خدا بالا بر . صوت خویش را آشکار کن تا به مناجات تو بیدلان بسوزند و انتظار به سرآید .
بی تو لبها به خنده مباد و نرگس چشمان بی تو گریان باد . ای واصل زمین و آسمان ! ای وارث آدم تا خاتم ! ای آخرین برهان روشن ! یی تو دلتنگی ما را پایان نیست . بی تو گذر زمان را توان دیدن نیست . بی تو عشق را نگاه باور نیست . شمع در فراغت اشک ریز است  و گل برگ ریز و ما در عجبیم  که با وجود این حزن و اندوه ، زندگی همچنان در چرخش است .
بگذار برایت بگرییم . بگذار بر دلتنگی مان ندبه کنیم . بگذار با پرندگان ناله زنیم و بگذار چون آسمان ابری شویم . می خواهیم بار دیگر با تو عهد بندیم اما نشکنیم . می خواهیم با تو بمانیم اما نه تا ساحل که تا دریا .
آفتابا ! از چه در پرده غیبت ، رخ برگرفتی ! این حجاب را کدام دست زمان کنار خواهد زد . این سرّ ، سر به مهر ، چه سان شکسته خواهد شد ؟ به کدام تضمین پس از یافتنت تو را از دست نخواهیم داد ؟ کدام دلی را یارای فصل بعد از وصل خواهد بود ؟
مقصدمان چه بعید و دور است از تو ، و چه سخت است باور گم شدن تو !
نه . . .
تو پیدایی و این ماییم که گمشدگانیم .