ای پروردگار من !
چقدر در اشتیاق دیدار تو توأم و چه امید بزرگی به پاداش تو دارم . تو لطیفی ، در درگاه تو ناامیدی را راه نیست . تو مایه دلگرمی همه آنانی که به تو امیدی استوار دارند . با وجود تو هیچ ناکامی ای در پندار نمی آید .
تو تمنای همه آنانی هستی که در آتش  اشتیاق تو می سوزند .

پروردگارا !
من اگر شایسته تو نیستم و کردارم مرا به تو نزدیک نمی کند باری ، این ناتوانی من است که مرا به اعتراف گناهانم وا می دارد و چه نیک است که تو ببخشایی ، که هیچ کس چونان تو بخشنده نیست .
و چه دشوار است که تو مجازات کنی ، که هیچ کس چونان تو در اجرای آن عادل نیست .
اشکهایم فرو می چکند ؛ آن گاه که روحم را می نگرم و برای روحم اگر به ابتهاج در نرسد .

پروردگارا !
نگذار که ایمانم فرو ریزد .در تمام روزگاران زندگی ام . و مپسند که این ریسمان پس از مرگم بریده شود و مرا از بزرگواری تو دور سازد .
امید دارم که رحمتش در تمام روزهای زندگی ام همنشین من بوده ، بخشندگی اش در ساعت مرگ همراهم باشد .

آه ای پروردگار من!
چگونه می توانم از زیبایی دیدار تو پس از مرگم ناامید شوم حال آنکه تویی که در سراسر زندگی ام جز خوبی به من نبخشیده ای ؟
پروردگارم ! اگر  گناهانم مرا به التهاب ترس درانداخته اند حالیا عشقم موجب نزدیکی به تو شده است .

پروردگارا !
اگر به سبب وجود گناهانم نبود ؛ از تنبیه تو هراسی نداشتم و اگر سخاوت تو را نمی شناختم به پاداش تو امید نمی بستم .
الهی کیف ادعوک و أنا أنا و کیف اقطع رجائی منک و أنت أنت . . .

قطاری که به مقصد خدا می رفت ، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت : مقصد ما خداست.
کیست که با ما سفر کند؟
کیست که رنج و عشق توأمان بخواهد ؟
کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند .
از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود .
در هر ایستگاه که قطار می ایستاد ، کسی کم می شد قطار می گذشت و سبک می شد ، زیرا سبکی قانون راه خداست قطاری که به مقصد خدا می رفت، به ایستگاه بهشت رسید .
پیامبر گفت اینجا بهشت است ، مسافران بهشتی پیاده شوند ، اما اینجا ایستگاه آخر نیست .
مسافرانی که پیاده شدند ، بهشتی شدند . اما اندکی ، باز هم ماندند ، قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند . آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:
درود بر شما راز من همین بود .آن که مرا می خواهد ، در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد .
و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید دیگر نه قطاری بود و نه مسافری.

 نگاه خیس پنجره رو به قدم های معطر توست .

تو همان دلهره ای هستی که هر روز در پیچ و تاب آمدنت از پس کوچه های انتظار ، هزاران بار قلبم می ایستد و به امید آمدنت دوباره به تپش می افتد .
سنگفرش های مهربانی را برای چون تویی که خود سلطان محبتی و احساس ، در کوچه های دلم بساط کرده ام .

ای امیر دلهای خسته !
تمام یاس های باغچه خانه مان را پیشکش تو می کنم ، فقط بیا . . .
بیا که جام صبوری در دلم بی تاب است . ترس از آن دارم که پیش از آمدنت این جام بشکند .
همه چیز مهیاست تا تو بیایی و مرهمی باشی برای دل شکستگان و مظلومان .
تو تنهامنجی تاریخ بشریتی که در زمانه سقوط و وحشی گری ، چشم امیدش به فرج و ظهور توست .
بشریتی که خصلت های حیوانی در آنها ریشه دوانده و هر روزشان از دیروزشان بی حاصل تر است .
به خاطر نجات بشریت و معنا کردن دوباره انسانیت بیا . . .

 بیا که زمان محتاج توقف است تا تو بیایی و آن را در مسیر شایسته هدایت کنی .