ای دل ! که دنیایی از زیباییها و کانونی از اسرار و رازهایی ، دمی با ما به نجوا بنشین و حافظ ما در پرتگاه طبیعت و ورطه ناسوت باش . که ما طالب صعودیم نه خواهان سقوط . . . حال نجوای دل را بشنویم و ارشادات و اشارات آن را دریابیم و از نهانخانه دل و اسرار خانه جان حکایات و هدایت هایی را بشنویم و آویزه گوش و نصب العین خویش قرار دهیم که فطرت ، معصوم و دل مصون از خطاست که چه شکوه آفرین و روح فزاست شنفتن ندای دل و گوش جان به ناله های دل دادن که :

 سخن نخست

دل گفت :

آیا تا کنون شده است سری به سرای ما بزنید و از عالم برون و نشئه جسم خارج شوید و پرده ها و حجابها را بردارید و کشف القطاء نموده با چشمی روشن حقایق را ببینید ؟

آیا شده بر سفره صفیر دل بنشینید ، و از مائده های عرشی آن بهره گیرید و جانی دیگر یابید ؟

آیا به معرفت دل و محبت دل و عتق و تنزیه دل از دلبرهای افول کننده و محبوبهای اعتباری آن اندیشیده اید؟

آیا حیات و زندگی را بر مسیر دل نهاده ای یا اهواء و امیال که افئدتهم هوی ؟

آیا به نقوش دفتر دل که به دست نقاش ازلی صورت یافته نگریسته ای ؟

آیا در آیه « و فی انفسکم افلا تبصرون » و کریمه « سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی تبین لهم انه الحق » و « علیکم انفسکم » تأمل و تعمق نموده اید؟

که :

« ان ذلک لذکری لمن کان له قلب او القی السمع و هو شهید »