عيد اضحي رسم و آئين خليل آزرست

بعد آن  ، عید غدیر ، روز ولای حیدر است

این خانه مرکز آفرینش است .

چشمه ها برای زیارتش به زمزمه می آیند و گیاهان برای دیدنش از همهمه خاک تا افلاک قد می کشند .

رودهای هراسان در این دریای ژرف و شگرف به آرامش می رسند و اقیانوس ها بر این درگاه سر فرود آورده و آرام می شوند .

این خانه ، خانه خداست .
اینجا آب زمزمه عاشقانه ای است که از لب های تاول زده زمین تراوش می کند و زلال میماند .
اینجا خورشید مهربان تر از همیشه و همه جاست .
سنگفرش های سپیدش ، برخلاف طبیعت این وادی ، خنک تر از نسیم بهاری پای زایرانش را بوسه باران می کنند تا آرامش دیریابشان را با نجوایی عاشقانه ببارند .
از این خانه تاریخ شروع می شود و لب های درخشان فرشتگانی سپید ، به طلوع :

از مسجد شجره تا حجر الاسود متبسم می شود .

حالا نام صاحب خانه را زمزمه می کنند .

« لا شریک لک لبیک

ان الحمد و النعمة لک والملک لا شریک لک لبیک »

حالا واژه ها بوی بهشت می دهند .

حالا دور از خود ، دور خانه خدا می چرخند و تاریخ را با خود می چرخانند .

حالا هفت مرتبه از خود می دوند تا " او " را لبخند بزنند .

راستی بر لبهای عدد هفت چه رازی نهفته است که از روز ازل دست های قنوتش در آرزوی به آغوش کشیدن آسمان گشوده مانده است و همچنان باید هفت دور چرخید ، هفت بار سنگ زد ، هفت بار هروله کرد ، هفت مرتبه از خود دوید ، هفت بار . . . انگار عدد هفت رمز زنده و زلال آفرینش است .

دو رکعت نماز عشق را در زیر ناودانی که قیامت کلمات متبسم را به خدا می رساند ، باید قامت بست .

اکنون روز از نیمه گذشته ، آفتابی تر از همیشه به جستجوی خویش باید برخاست .

رهاتر از نسیم باید سر به بیابان گذاشت و در وسیع ترین سرزمینی که بوی بال فرشتگان را می دهد بیتوته

اینجا " عرفات " است و آفتاب پس از وقوف در این وادی مکه را نوازش خواهد کرد .

آدم وار به جستجوی گمشده خویش ، در مقابل کوهی که نور مجسم است انگشتان نیایش تا آسمان قد
می کشند .

در این همواری شگرف "آدم بودن " آغاز می شود و چون گیاهان که بی گناه متولد می شوند ، شایسته "مِنا " .

ابراهیم^(ع) را می توان مهربان تر از همیشه دید ، که با دلی محکم تیزترین تیغ نازک تاریخ را بر نازکای آسمان فرود می آورد و زیر بارانی از اندوه ، ناتوانی خود را به مویه می نشیند .

اینجا هیچ تیغی شایسته بریدن نیست ، اینجا تمام تیغ های تاریخ به سکوت می رسند .

حالا از شش جهت آفتاب می بارد و ابراهیم نافرمانی تیغ را سر به بیابان می گذارد .

اکنون منا در عطر گل محمدی شناور است و باران عشق می بارد با ترنم آسمانی دل انگیزش :

عید قربان

  پر شکوهترین ایثار   و   زیباترین جلوۀ  تعبد در برابر خالق یکتا

بر همگان مبارک

ميان اشک و آه پير مي شود بي تو

دلي که طعمۀ زنجير مي شود بي تو

نيامدي که ببيني در اين ديار غريب

غروب جمعه چه دلگير مي شود بي تو

هلا تبسم شيرين صبح آدينه

زمين شکسته و تحقير مي شود بي تو

هنوز خيره به راهت نشسته نرگس ما

خزان باغچه تکثير مي شود بي تو

بيا و دست بکش بر دلي که روز به روز

ميان اشک و آه پير مي شود بي تو