بوده دل بیقرار، یكسره چشم انتظار

تا كه ببیند تو را، ای ضربان بهار!

غایب سبز صبور! چشم تو، یك چشمه نور

لذت یك دم حضور، كرده مرا بی قرار

نبض زمان، دست توست! جمله جهان، مست توست

لب به سخن باز كن، ای صنم گلعذار!

سبز خرامان تویی! باد گل افشان تویی!

پرده غیبت بدر، از سر رحمت بیا 

طلوع مشرقي آن سوار نزديک است

دلم قرار نمي گيرد از تلاطم عشق

مگو براي چه؟ وقت قرار نزديک است

اگر که در کف ديوارها گل و لاله است

عجيب نيست که ديدار يار نزديک است

بيا که خانه تکانی کنيم دلها را

از انجماد کسالت، بهار نزديک است

بيا! چو لاله تنت را به زخم آذين بند

بيا و زود بيا! روز یار نزديک است

فريب خويش مده ، تشنگيت خواهد کشت

دو گام پيش بنه ، چشمه سار نزديک است

در آسمان ِ پگاه آن پرنده را ديدی؟

اسير موج نگردی ، کنار نزديک است

ای طبیب دردها!
پشت پرده غیبت پنهـان گشته ای و چشمهای بی تاب ما در پی آن زلالـی پاک تر از آب و آیـنه روزهای دلتنگـی را مرور می کند تا شاید پیـدا کند ردی و نشانی از روشـن، و قلب های زنگـار خورده مان را پاک کند و دیده های کم سوی ما را به خورشید حضورت روشن کند...

ای دورترین نزدیک !
سر به راهی نهاده ایم که قرار است گامهـای مبارک و مهربانت را بر آن نهـی و نگاه هایمـان را به آدینه ای دوخته ایم که  عطر نفسهای تو لبریز کند جام وجودمان را...

ای غریب آشنا!
لحظه های آین دنیای درد آور و محنت زده را به امید تاب می آوریم و سپری می کنیم تا شاید شایستگی ایـن را بیـابیم که انفـاس قدسی تو بر روح هـای آزرده ما بدمـد و ما خسـتگان ایـن دنیای پوشالی و فرسوده از رنج فراق تو  را از محبسی به نام « انتظار » رها سازی...

ای ناجی فاصله ها!
کی شود که گوشهای ما در این هیاهوی ظلمانی٬ صدای گامهای آمدنت را که بر آسمان هستی طنین انداز شده بشنود و موسـیقی شوق را در دستگاه بی پایـان حضور پر مهر تو بنوازد...

ای پیدای پنهان !
آیا هنوز این دلهای تشنه شایستگی دیدار جمال تو را نیافته اند؟
آیا هنوز چشمان ما توانایی دیدن آن درخشش آسمانی را ندارد؟
آیا هنوز قلبهای ما آینه های غبار گرفته ای است که نمی تواند تو را بیابد؟
آیا ما منتظران حیران و سرگشته ات را٬ در این دنیای بی رحم و پر از ظلم و رنج هنوزآن شایستگی و بایستگی را نیافته ایم که راهی به سوی خودت پیش ما نهـی تا در زلال طهارت تو را بجوییم؟

ای مطلوب دلها!
فقط تو را مـی جوییـم٬ همانـطور که تو خواهـی و بـدان راه مسافر می شـویم که تو گویی...

ای مهدی موعود!
ای صاحب زمان!
پرهای پروازمان را به سوی این جمعه گشوده ایم و آماده ایم تا اگر لایقمان یافتی پر گشاییم و پا در رکاب تو بنهیم و جان های خود را نثارت کنیم...
تو می آیی و بعد از آن دیگر جهان سنگفرشی از گلهای محبت و عدالت خواهد داشت.

ای حقیقت آفتابی!
ای سبزتر از هر بهاری !
ای مصلح و ای پایان بغضهای فروخورده در گلو
ای آقا !
دست به دعا گشوده ایم و سکوت را شکسته ایم و آن یگانه را فریاد زده ایم :

 خدا کند که بیایی
               تا هنوز چشم از این جهان فرو نبسته ایم...

افتاده ام به شوق شرر بار انتظار

تا به چنگ آورم، اسرار انتظار

از فرط شرم، كرده عرق، فقر باورم

بهبودی است مژده بیمار انتظار 

باغ غزل به هر نگه ره نمی دهد

نجم صفاست مطلع دیدار انتظار

 مشاطه پیش روی تو خجلت نصیب شد

زیور عزیز گشته ز رخسار انتظار

 شستِ بریده آیتِ بُهت نگاه بود

نادیده گشته ایم خریدار انتظار

با صد چراغ خفته نبیند جمال یار

شب گشته نور دیده بیدار انتظار

 خورشید را ز جهل مشو طالب ثبوت

ای خوش نشین سایه دیوار انتظار!

 بر جوهر اصالت او شك كنم كه زد

نقش حرامخانه انكار انتظار

 دارد نماز عشق وضویی ز جنس دل

رعد ولایت است و بارش رگبار انتظار

بيا و ختم کن به چشم هايت انتظار را

به بي صدا تبسمي، صدا بزن بهار را

نبودن تو کوه را پر از سکوت کرده است

و دشت هاي خسته از قرون بي شمار را

به گوشه چشمي از تو دردها به باد مي روند

بزن به زخم عشق آن نگاه شاهکار را

ميان اشک و آه پير مي شود بي تو

دلي که طعمۀ زنجير مي شود بي تو

نيامدي که ببيني در اين ديار غريب

غروب جمعه چه دلگير مي شود بي تو

هلا تبسم شيرين صبح آدينه

زمين شکسته و تحقير مي شود بي تو

هنوز خيره به راهت نشسته نرگس ما

خزان باغچه تکثير مي شود بي تو

بيا و دست بکش بر دلي که روز به روز

ميان اشک و آه پير مي شود بي تو

 نگاه خیس پنجره رو به قدم های معطر توست .

تو همان دلهره ای هستی که هر روز در پیچ و تاب آمدنت از پس کوچه های انتظار ، هزاران بار قلبم می ایستد و به امید آمدنت دوباره به تپش می افتد .
سنگفرش های مهربانی را برای چون تویی که خود سلطان محبتی و احساس ، در کوچه های دلم بساط کرده ام .

ای امیر دلهای خسته !
تمام یاس های باغچه خانه مان را پیشکش تو می کنم ، فقط بیا . . .
بیا که جام صبوری در دلم بی تاب است . ترس از آن دارم که پیش از آمدنت این جام بشکند .
همه چیز مهیاست تا تو بیایی و مرهمی باشی برای دل شکستگان و مظلومان .
تو تنهامنجی تاریخ بشریتی که در زمانه سقوط و وحشی گری ، چشم امیدش به فرج و ظهور توست .
بشریتی که خصلت های حیوانی در آنها ریشه دوانده و هر روزشان از دیروزشان بی حاصل تر است .
به خاطر نجات بشریت و معنا کردن دوباره انسانیت بیا . . .

 بیا که زمان محتاج توقف است تا تو بیایی و آن را در مسیر شایسته هدایت کنی .

سلام بر آل یاسین !
سلام بر تو که ندیده تو را عاشق شدیم .
مهدیا ! ما شهادت می دهیم که عصیان ما غیبت تو را طولانی ساخت و معترفیم به اینکه جهالت ما بر قلب پر عطوفت تو زخمها زده است . ما شهادت می دهیم که کتاب تو را نخوانده بستیم و بعضا تو را نشناخته معرفی کردیم . ما شهادت می دهیم که پیروانی ناسپاس بودیم و دشمنانت را بر تو جری ساختیم .
اما ای رفیع تر از مسند عشق !
بر ما ببخش و قصورمان را که قاصریم و دعا کن بر هدایتمان که گمراهیم و مران ما را که رمیدگان درگه نامحرمانیم .
نگارا ! تو را دوست می داریم و قسم به چشمانت که دروغ نمی گوییم .
هجر تو بر ما چه گران آمد . . .
ای معشوق ما که در عشقبازی ممتازی و در محبت استادی !
ای آیینه کمال خلقت و ای زیباترین مصداق حضور خدا ! اعجاز کن .
 ای معروف خدا !
از احرام انتظار خارج شو و اعتکاف هجران را بشکن . روزه غربت را افطار کن و نفوس مردگان را زندگانی بخش .
دلبرا !
چمن چمن نرگسان بر آستانت خیمه زدند و در اشتیاق جمعه موعود گریبان می درند .
 نسیم نسیم در پی تو می وزند تا یک پیچک موی تو را بنوازند .
عندلیب عندلیب نغمه کنان بال می سایند که واژه ای از اشعار تو را بربایند .
یارا ! دستانمان را می گشاییم تا به شبنم پیشانی تو وضو سازیم و سر می ساییم بر عبادت تا به غبارش سجده کنیم .
ای سبزتر از برگ بهشت !
خوشبوتر از عطر سرشت !
رقیبانت را در خاکستر توبه دفن کردیم تا با فقط با تو دلدادگی کنیم . بدخواهانت را به سنگ نفرین مغضوب کردیم و بدصفتان نامرد را به دشنام بی غیرتی تازیانه زدیم .
نَفَسا !
فرصتی ده تا به یمن عهد دوباره ، چرخش غیبت تو به حرکت در آید و ریسمان هجران تو بریده شود . ما بیداریم ، بیدار از بد ایمانی و بد عهدی . ما تو را چون نگین سلیمان به میان خواهیم گرفت و افتخار سربازی تو را به گذشتگان و آیندگان فخر خواهیم فروخت .
موعودا بیا ! و دستان ما را بگیر و تا عرش خدا بالا بر . صوت خویش را آشکار کن تا به مناجات تو بیدلان بسوزند و انتظار به سرآید .
بی تو لبها به خنده مباد و نرگس چشمان بی تو گریان باد . ای واصل زمین و آسمان ! ای وارث آدم تا خاتم ! ای آخرین برهان روشن ! یی تو دلتنگی ما را پایان نیست . بی تو گذر زمان را توان دیدن نیست . بی تو عشق را نگاه باور نیست . شمع در فراغت اشک ریز است  و گل برگ ریز و ما در عجبیم  که با وجود این حزن و اندوه ، زندگی همچنان در چرخش است .
بگذار برایت بگرییم . بگذار بر دلتنگی مان ندبه کنیم . بگذار با پرندگان ناله زنیم و بگذار چون آسمان ابری شویم . می خواهیم بار دیگر با تو عهد بندیم اما نشکنیم . می خواهیم با تو بمانیم اما نه تا ساحل که تا دریا .
آفتابا ! از چه در پرده غیبت ، رخ برگرفتی ! این حجاب را کدام دست زمان کنار خواهد زد . این سرّ ، سر به مهر ، چه سان شکسته خواهد شد ؟ به کدام تضمین پس از یافتنت تو را از دست نخواهیم داد ؟ کدام دلی را یارای فصل بعد از وصل خواهد بود ؟
مقصدمان چه بعید و دور است از تو ، و چه سخت است باور گم شدن تو !
نه . . .
تو پیدایی و این ماییم که گمشدگانیم .

سلام بر مولود نیمه شعبان!
سلام بر محبت زمین و زمان!
سلام بر قبله گاه فرشتگان و سجده گاه پاکان و صالحان!
سلام بر پادشاه خیمه نشین آفرینش و ناجی مضطرّ بشریت، که خود برای ظهورش لحظه شماری می کند و انتظار گشایش امر الهـی را می کشد!
سلام بر ناظر منتظر!
سلام بر غایب همیشه حاضر!
سلام بر فرزند زهرا (س)!
سلام بر وارث ذوالفقار حیدر (ع)، صبر تلخ حسن (ع) و اقتدار مظلومانه حسین (ع)!
سلام بر گوهر مستور کائنات!
منظر حضورت را مژده دیدار ده تا یعقوب وار چشم تماشا بگشاییم! تشنه وصل را مژده ظهور ده تا کام دل برگیریم و جان به لقای دوست بخشیم!

کیست کآشفته آن زلف چلیپا نشود                 دیده ای نیست که بیند تو ، و  شیدا نشود

ناز کن ناز ، که دلها همه در بند تواند                 غمزه کن غمزه ، که دلبر چو تو پیدا نشود

رخ نما تا همه خوبان خجل از خویش شوند       گر کشی پرده ز رخ کیست که رسوا نشود

آتش عشق بیفزا ، غم دل افزون کن                 این دل غمزده نتوان که غم افزا نشود

چاره ای نیست به جز سوختن از آتش عشق    آتشی ده که بیفتد به دل و پا نشود

ذره ای نیست که از لطف تو هامون نبود           قطره ای نیست که از مهر تو دریا نشود

سر به خاک سر کوی تو نهد جان ای دوست      جان چه باشد که فدای رخ زیبا نشود

از تبار آیینه ها

۱۸ سال پیش ؛ پیر فرزانه جماران ، اسطوره قرن ، رادمردی از جنس نور و از تبار آیینه ها ، به استقامت قله های سر به فلک کشیده عالم ، سبکبال و رها به ملکوت پیوست .

روحش شاد ، یادش گرامی و راهش پر رهرو .