خوش، آنکه دل به یاد تو رشک چمن شود

زلفت سمن، بهار خطت یاسمن شود

ریزم ز بس به یاد عقیق لبت سرشک

دامن ز کاوش مژه، کان ِیمن شود

جز پرده های دیده یعقوب، باب نیست

پیراهنی که محرم آن گلبدن شود

جز چشم آشنا نتواند سفید شد

در کشوری که یوسف ما را وطن شود

باشد همان به رهگذرت ای نسیم مصر

چشمم اگر سفیدتر از پیرهن شود

خیزد چو گرد شور قیامت ز رهگذر

روزی که ترک غمزه او راهزن شود

در دل نهفته عشق بتان را گذاشتیم

این باده ریختیم به خم تا کهن شود

هر دل که زخمی صف مژگان یار شد

چون شانه محرم سر زلف سخن شود

ساقی به جرعه ریز می پَرتکال را

تا این سفال کهنه بهار ختن شود

نگذاشت دست حادثه در باغ روزگار

شاخی که آشیانه مرغ چمن شود

خواهم تن شکسته سپارم به ارض طوس

گردد چو خاک، خاک ِ در ِ بوالحسن^(ع) شود

جان جهان، امام امم، معدن کرم

کز فیض خلق او همه عالم ختن شود

شاها توئی که خسرو خاور غلام تست

نبود روا که تیره مرا انجمن شود

مگذار بیش ازین ز سپهر ستم مدار

جانِ من خسته اسیر محن شود

گردد اگر مدیح نگار تو خامه ام

هر نقطه ای به صفحه غزال ختن شود

آن را که شوق کعبه کویت زجا برد

هر قطره ای در آبله، درّعدن شود

فردا دهم به طره حورانش ارمغان

گردی اگر ز کوی تو عطر کفن شود

نو کرده ام به نام تو دیوان عشق را

تا حشر نام من نتواند کهن شود

آن گاه كه درهاى آسمان گشوده شد و پرتوى از نور رخشان امامت بر زمين تابيد، مژده اى شادي بخش، دلهاى زمينيان را فراگرفت و تاريكناى سلطه گرى و هواپرستى، با زايش رهبرى ربّانى و رهاننده، به رسوايى افتاد.

يازدهم ذى القعده سال 148 هجرى كه امام رئوف ما زاده شد، و على بن موسى الرض ^ا(ع) به عنوان سرچشمه اى از نيكى و مهربانى و هدايت رخ نمود، پناهگاهى پديد آمد كه خدا پرستان را در خود گرد آورد.

زاد روز آن رهبر هشتمين بر شيفتگان حضرتش خجسته باد.

عطر نفس بقیت الله آمد

بوي گلهاي بهشتي ز فضا مي آيد

عطر فردوس هم آغوش صبا مي آيد

نوگل مصطفوي^(ص)، زينت باغ علوي

مظهر پنج تن آل عبا مي آيد

امام سجاد علیه‌السلام فرمود:

در این دنیا سرور مردم، "سخاوتمندان" هستند؛ ولی در قیامت سیّد و سرور مردم، "پرهیزکاران" خواهند بود.

ای صبر و قرار بی قراران، عباس^(ع) !

امّید دل امیدواران،عباس^(ع) !

دانی که گر از عطش بمیرم

یک قطره ز دیگری نگیرم

ساغر نزنم ز دست هر کس

من دست تو می شناسم و بس

روزی من از خزانه توست

دل، سائل آستانه توست

امشب ز تو بار عام خواهم

دیدار تو و امام خواهم

ميلاد مسعود شفیع المذنبین، حامی دین،

امام حسین بن علی^{(ع )}

و

حضرت ابوالفضل العباس^(ع)

و

سيدالساجدين حضرت امام زين العابدين ^(ع)

بر مسلمين جهان مبارك باد

فارغ از هر دو جهانم به گل روی علی ^(ع)

از خم دوست جوانم به خم موی علی ^(ع)

***

ولادت مولود کعبه ، مظهر عدالت حضرت علی^(ع)

بر همگان 

و

 روز پدر

بر پدران گذشته ، حال و آینده

 مبارک باد

محمد^(ص) می آید .

محمد^(ص) در ماه ربیع می آید. و همراه با خود، ربیع قلوب و بهار جان ها و طراوت ایمان را به همراه می آورد .

محمد^(ص) می آید .

از نسل ابراهیم^(ع) بت شكن ، از سلالۀ پاكان ، از دامن  آمنۀ عفیف ، از مكه معظمه ، از خانۀ خدا ... .

با مشعلی از حق ، فرا دست كه می بینی آتشكدۀ آذرگشسب  با طلوع حضرتش به خاموشی می گراید ، به نشان فرو مردن فروغ دروغین آتش اهورایی ، در جلوه جمال الهی و جلال كبریایی .
و این صبح صادق رسیدن روز را نوید می دهد پس از شب دیجور و ظلمت ظلم ، پس از قرن ها قساوت و سال ها سفاهت .
و با این میلاد ، لرزه و شكاف در كاخ كسری  می افتد ، به نشانه این كه از این پس كعبه كوی عشق است ، و سكوی آزادی . و بنای یادبود عدالت و برابری  و توحید ، و سمبل قیام مردم و قوام امت .

و رمز خضوع فقط در برابر  الله است

نه  در برابر جم ها ، و كی ها ، و كسری ها ، و قیصر ها ، و نه فرعون ها ...

محمد^(ص) می آید .

مردی است از تبار پاك ابراهیم ، آخرین حلقه از سلسلۀ نورانی رسولان ، كه همواره مبشران داد و آزادی ، و معلمان اخلاق بودند ، و رابط میان " خالق " و " مخلوق " .

می آید ...
تبر ابراهیم^(ع) بر دوش ،
عصای موسی^(ع) در دست ،
قلب مسیح ^(ع) در سینه ،
عزم نوح ^(ع) در اراده ،
صبر ایوب^(ع) در دل ،
زیبایی یوسف ^(ع) در رخسار،
حكمت لقمان ^(ع) بر زبان ،
حكومت داود^(ع) و سلیمان^(ع) ، در سایه قرآن ...

محمد^(ص) می آید ...
 
با فرقان ، با آیات، با بینات، با نور، با ذكر، با كتاب، با هدایت، با قرآن ، با بشارت ، با انذار ، با وعد ، با وعید ، ... .

می آید ... تا خنجر خونین كینه توزی ها و تعصب ها را از دست جاهلان جاهلیت زده برگیرد و كتاب و حكمت را ، و لوح فلاح  و سلاح صلاح را به دستشان دهد .

محمد^(ص) می آید ...

تا دشمنی ها را به دوستی تبدیل كند و  دل ها را به هم نزدیك سازد  .
تا پراكندگی ها را به وحدت برساند و نیروها و شمشیرها را ، به جای آن كه به روی هم كشیده شود ، برای هم كشیده سازد .
تا به جای برهم بودن ، باهم باشند .

از دیو فرشته بسازد ، و ... از حیوان ، انسان .
از بیگانه ، دوست .
از رها ، بنده .
و از«بنده» آزاده !...

محمد^(ص) می آید ...

محمد^(ص) از بطن تاریخ و عمق زمان ، در هفدهم ربیع الاول  می آید .

با اخلاقی جذب كننده و برگیرنده و بركشنده و رشد دهنده .
با رفتاری سرشار از تواضع و فروتنی و خاكساری .
با نگاهی لبریز از شرم و عفاف .
با زبانی حقگوی و خداخوان و صادق و فصیح .
با بیانی گرم و گیرا و سحار .
با قلبی نورانی كه چشمه زلال معرفت است .
با دستی كه دوست نواز و دشمن كوب است .
با پایی پویا تر از باد و نستوه تر از كوه .
با چهره ای به خندانی صبح و درخشش خورشید و زیبایی ماه و عصمت عشق .

ماه ربیع الاول است ... بهار نخستین ، و طلوعی نوین .

و ... محمد^(ص) می آید ، تا پنجره های گشوده به روی «شب» و «شك» و «شیطان» را ببندد و درهایی را ، فرا روی مردم ، به روی  «روز»و «یقین» و «رحمان» بگشاید .

می آید ...
تا دست های بسته را باز كند .
تا گام های خسته را به آسایش برساند .
تا پاهای دربند را برهاند .
تا گردن های گرفتاران را از زنجیرهای گران آزاد كند .
تا محرومان موحد را علیه مترفین «شك مدار» بشوراند .
تا «سبطیان» را بر ضد «قبطیان» بر انگیزد و از آنان ، «موسی» هایی فرعون ستیز بسازد .
 می آید ...
تا دیده های كور را بینا سازد .
تا خفتگان را بیدار كند .
تا بندگان «دنیا» را ، سروران «آخرت» نماید .
تا افق های دوردست تری را در چشم انداز كوته نظران «نقد اندیش» و «نزدیك بین» به تماشا بگذارد.

می آید ...
از دیار یار با دروازه هایی از علم و عرفان ، و مرجان هایی از آیه و سنت .
می آید ، تا درد «جهل» را با داروی «حكمت» درمان كند .
تا بیماری شرك را با پیام توحید ، شفا بخشد .
تا مردم را از«ستم ادیان» تحریف شده ، به «عدل اسلام» بكشانند ،
تا از  «اطاعت مخلوق» به «طاعت خالق» دعوت كند ،
تا بذر «فضیلت» را در«مزرعه جان» ها بكارد ،
می آید ...

و با آمدنش برای ملت ها حیات می آورد ، و برای مشتاقان ، ارمغانی از معنویت و اخلاق .
آری ...
می آید ....
محمد^(ص) می آید ،
تا قلب های خسته بجوشند
تا دست های بسته بكوشند
تا نسل های تشنه و محتاج از زمزم حیات ، بنوشند .
تا چشمه های اشك ، بخشكد از چشم و چهره های یتیمان .
تا غنچه های خنده بروید بر ساحل لب های اسیران .
تا ...

محمد^(ص) می آید .

************************************

ماه آسمان حقايق

از پشت پرده تا مه من آشكار شد                            ماه و فلك ز مِهر رُخَش شرمسار شد
خورشيد طلعتى است ز نور جمال او                         شش آفتاب از پى او آشكار شد
نور ششم ، امام ششم ، حجّت ششم                   كز پنج حجّت او خلف و يادگار شد
شش حجّت از قفاى وى و پنج او جلو                        او در ميانه مركز هفت و چهار شد
گويند مجتمع نشود ليل با نهار                                آن روى بين كه مجمع ليل و نهار شد
آن فخر ممكنات كه بر جمله كائنات                          مهر ولاى او سبب افتخار شد
سبط رسول ، جعفر صادق^(ع) كه ذات او                   مرآت ذات حضرت پروردگار شد
آن مظهر صفات جلال و جمال حقّ                           كز او بناى دين خدا استوار شد
رونق گرفت مذهب و ملّت ز مذهبش                        شرع نبىّ ز همّت او پايدار شد

فر ارسيدن بهار طبيعت به همراه خجسته زاد روز طلوع  با سعادت آخرین مبشر آسمانی
حضرت محمد ^{(صلی الله علیه واله و سلم )}
و میلاد ششمین اختر تابناک امامت
حضرت امام جعفر صادق ^(ع)
بر همگان  مبارک باد .

ای سرو بوستان ایستادگی!

 ای زیباترین گل باغ حسین (ع)!

 ای جوان رعنا و رشید حسین (ع) ای علی (ع) را یادگار!

 ای علی اکبر!

 گلستانی از زیباترین گل های فداکاری!

و دریایی از آبیِ عطوفت را دل دل خود، جمع داشتی، لوح عاشورا، در انتظارِ قلم شمشیر تو نشسته تا خاطره دلیر مردی های بدر و حنین را بر آن نقش نمایی و تمثال قدم های رسول خدا (ص) را بر پهنه کربلا حک کنی. تو که در صورت و سیرت شبیه ترین بودی به پیامبـر خیر و برکت (ص)! ســـلام و درود بی پایان بر صورت و سیرت پیامبر گونه ات.

زینتِ بخشندگان، امام جواد (ع) می آید تا زمین مدینه، یک بار دیگر مولودی دیگر از نسل هابیل را به شادباش بنشیند. می آید تا چشمان آسمان را به روشنی سیمایش روشن شود و لاهوتیان و ناسوتیان را در شادی میلاد خویش فرو برد.

کبوتر دل در هوای طواف گنبد نورانی کاظمین، پر می گشاید تا همراه با فرشتگان الهی؛ حرم مطهرش را با بال های خود غبار بروبد و دیده را به ضریح او روشن سازد. در زاد روز مولود مبارک رجب، با یک آسمان نیاز از یگانه بی همتا می خواهیم در دریای بی کران بخشش جوادالائمه غرقمان سازد و در زمره شیفتگان واقعی او قرارمان دهد .

حضرت جوادالأئمّه (عليه السلام) به خطّ خود نوشت:

 إِنَّ أَنْفُسَنا وَ أَمْوالَنا مِنْ مَواهِبِ اللّهِ الْهَنيئَةِ وَ عَواريهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ يُمَتِّعُ بِما مَتَّعَ مِنْها فى سُرُور وَ غِبْطَة وَ يَأْخُذُ ما أَخَذَ مِنْها فى أَجْر وَ حِسْبَة فَمَنْ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلى صَبْرِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ وَ نَعُوذُ بِاللّهِ مِنْ ذلِكَ
 جان و دارايى ما از بخششهاى گواراى خداست و عاريه و سپرده اوست، هر آنچه را كه به ما ببخشد، مايه خوشى و شادى است و هر آنچه را بگيرد، اجر و ثوابش باقى است. پس هر كه جزعش بر صبرش غالب شود اجرش ضايع شده و از اين [صفت] به خدا پناه می بريم.

بهار آمد هوا چون زلف يارم باز مشکين شد         زمين چون رويش از گلهاي رنگارنگ رنگين شد
نگارستان چيني شد زمين از نقش گوناگون        چمن رشک ختن از ياسمين وز بوي نسرين شد
دلِ آشفته شد محو گلي از گلشن طاها             اسير سنبلي از بوستان آل ياسين شد
چه گويم از گل رويش؟ مپرس از سنبل مويش      ز فيض لعل دل جويش مذاق دهر شيرين شد
به ميزان تعادل با گل رويش چه باشد گل             که با آن خرمن سنبل کم از يک خوشه پروين شد
جمال جانفزاي او ظهور غيب مکنون بود              دو زلف مشکساي او حجاب عزّ و تمکين شد
به باغ استقامت اولين سرو آن قد و قامت           به ميدان کرامت شهسوار ملک تکوين شد
سليل پاک احمد، زيب وزن مسند سرمد           ابوجعفر محمد، باقر علم نبيّين شد
محيط علم ربّاني، مدار فيض سبحاني               که در ذات و معاني ثاني عقل نخستين شد
حقايق گو، دقائق جو، رقائق جو، شقايق بو       سراج راه حق، کز او رواج دين و آيين شد
مرارتها چشيد آن شاه خوبان از بني مروان         مگر آن تلخ کامي بهر زهرکين به تمرين شد
عجب نبود گر از آن اخگر سوزان سراپا سوخت    چه او را شاهد بزم حقيقت شمع بالين شد
براي يکّه تاز عرصه ي ميدان جانبازان                 ز جور کينه مروانيان اسب اجل زين شد

بِسم ِاللهِ الرَّحمن ِ الرَّحیم ِ

اِنّا اَعطَیناکَ الکَوثَر * فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَانحَر * اِنََّ شانِئَکَ هُو َالاَبتَر*

ما به تو کوثر را بخشیدیم*
پس تو هم برای خدایت به نماز و طاعت و قربانی و مناسک حج بپرداز*
که محققاً دشمن بدگوی تو مقطوع النسل است و نسل تو تا قیامت به کثرت و برکت و عزت باقیست .*

*******************

       شمس  وجود احمد و خود زهرا                 ماه ولايتست ز اطوارش
      دخت ظهور غيب احد احمد                       ناموس حق و صندق اسرارش
      هم مطلع جمال خداوندي                         هم مشرق طليعه‌ي انوارش
      صد چون مسيح زنده ز انفاسش                روح‌الامين تجلي پندارش
      هم از دَمَش مسيح شود پرّان                    هم مريم دسيسه ز گفتارش
      هم ماه بارد از لب خندانش                       هم مهر ريزد از كف مهيارش
      اين گوهر از جناب رسول‌الله                       پاكست و داور است خريدارش
      كفوي نداشت حضرت صدّيقه                     گر مي‌نبود حيدر كرّارش
      جنّات عدن خاك در زهرا                            رضوان ز هشت خلد بود عارش
      رضوان به هشت خلد نيارد سر                   صدّيقه گر به حشر بود يارش
      باكش ز هفت دوزخ سوزان ني                   زهرا چو هست يار و مددكارش

**********************
سالروز ولادت با سعادت " صدیقه کبری ،  حضرت زهرا ( س ) " ـ مصادف با بیستم جمادی الثانی ـ و  " روز زن " و " روز مادر " بر همه مسلمانان مبارک باد .

 

ستارگان در آسمان تلالؤ و درخششی دیگر دارند ، شور و شعفی بسیار در میان ملائک برپاست .

زیرا نسیم ِ بهشت خبر از ولادت دخت علی ( ع ) و فاطمه ( س ) می دهد .

آری زینت پدر " زینب ( س ) " می آید .

او را زینب نامیدند چرا که :

او می آید تا شاهد غروب خورشید نبوّت باشد .

او می آید تا با چشمانی اشکبار در ِ سوخته و کوبیدن دخت رسولش بین در و دیوار و فرود آمدن ضربه های تازیانه بر پیکر نازنینش را بنگرد .

هم اوست که بعد از وفات فاطمه ( س ) گیسوان " امّ کلثوم " را به جای مادر شانه می زند ؛ مادری پنج ساله .

او می آید تا " فُزتُ بربّ الکعبه " را از زبان علی ( ع ) در محراب عبادت بشنود .

او می آید تا جگر سوخته و پاره پاره حسن ( ع ) را در طشت پر از خون ببیند .

او می آید تا شاهد پیکر بی جان و غلطیده در خون علی اکبر ( ع )  و قاسم ( ع ) ، دست های بریده و مشکِ آبِ پاره و سوراخ عبّاسش باشد .

" عمّه جان ! ما دیگر آب نمی خواهیم ، عمویمان عبّاس ( ع ) کجاست ؟ "

عصر عاشورا زینب با خود گفت : اگر عبّاس ( ع ) بود گوشها پاره نمی شدند .

او می آید تا شاهد تلّذی علی اصغر ( ع ) باشد .

او می آید تا در ظهر عاشورا بر " تلّ زینبیّه " گواه سر بریدن حسین ( ع ) باشد ، هم او که پیراهن مادرش کفنش بود.

جز او کسی نیست که حنجره بریده حسین ( ع ) را ببوسد .

" اللهم فتقبّل منّا قلیل القربان "

از داغ فرزندان برومندش دیگر نمی گویم . . .

او می آید تا طنین انداز صدای علی ( ع ) و کلام دلنشین او باشد ؛ تا مظلومیت علی ( ع ) و فرزندانش را به گوش کوفیان جفاکار و جهانیان برساند .

او می آید تا دربار یزید از کلام نافذش بلرزد .

. . .

. . . . . . .

امشب حسنین ( ع ) شادمانند ؛ از خوشحالی در پوست خود نمی گنجند چرا که می دانند پس از شهادتشان سینه پر درد زینب ( س ) و آغوش پر مهر او که به وسعت آسمانهاست جایگاه غم جانکاه کودکانشان خواهد بود ؛ اوست که در دشت پر خون کربلا خود را سپر تازیانه هایی می کند که بر بدن کودکان برادر فرود می آیند .

او می آید تا مرهمی بر دست ها و پاهای سوخته از آتش ِ خیمه ها و مجروح ِ خلیده شده از خار ِ طفلان برادر بنهد .

اما چه مرهمی !

تازیانه های کوفیان پی در پی بر این دست ها و پاهای کوچک فرود می آیند .

او می آید تا رقیّه خردسال ، اما بزرگ ، را که بیقرار دوری از پدر است در آغوش بکشد .

" عمّه جان ! هر کس آب بخواهد به او سیلی می زنند ؟ هر کس بخواهد صوت قرآن پدرش را بشنود برای او سر بریده اش را می آورند ؟ "

نمی دانم اکنون خیسی گونه هایم از شوق ولادت اوست یا از مصیبت های جانسوز عظمایش در عصر عاشورا و دلتنگی هایش در خرابه شام ؟

هر که در این درگه مقرّب تر است          جام بلا بیشترش می دهند

آسمان مدینه امشب ستاره باران است و ملائک با هلهله و سرور میلاد بانوی صبر را به یکدیگر شادباش می گویند .

 ولادت نور ِ دیدۀ علی ( ع ) و فاطمه ( س ) ، پرستار و مرهم دل ِ شکستۀ فرزندان حسنین ( ع ) ، ام المصائب بنی هاشم ، حضرت زینب ( س ) ـ مصادف با پنجم جمادی الاول ـ بر همه مسلمانان تبریک و تهنیت باد .