فراق فاطمه، تنها علي ^(ع) را داغدار نکرده است ، چشم فضيلت در اين مصيبت عظمي مي گريد ، آه از نهاد حق برمي خيزد و کوه غم بر دوش امت رسول ^(ص) سنگيني مي کند .

و مدينه انس گرفته به اين محبوبه خدا چگونه است؟

 يک طرف ، دل شکسته حسين^(ع) و زينب^(س) و حسن^(ع)
يک طرف علي^(ع) ز رحلت تو سوگوار
رفتي اي قرار دل !
اي که پر کشيده اي به سدره حضور و بارگاه نور
خانه تو مانده است
با چهار کودک يتيم و يک علي^(ع) در انتظار ...

چگونه باور کردني است، آن همه جفا بر آل مصطفی^(ص) ؟
و آن بي حرمتي به حريم فاطمه^(س) ؟

 مودت ذي القربي  سفارش پيامبر و مزد رسالت بود .
چه زود ، صاحبان هوس بر اسب فتنه سوار شدند و ميراث نبوي را غارت کردند ، و وديعه رسول را آزردند!

 بعد از آن همه شهيد
بعد از آن همه سفارش اکيد
آن همه حديث و آيه، وعده و وعيد
اينک اهل بيت ، مانده در کنار
 بنگر اين جفا به جاي آن وفا
بنگر اين  ستم به جاي آن صفا
چهره زمانه گشته شرمسار
شيعيان راستين فاطمه، دل شکسته،  داغدار و چشم هاي اشکبار...

موج فتنه ها و کينه ها فرا گرفته باز هم ، دامن مدينه و حجاز را .

 اهل بيت در ميان موج هاي سهمگين ، يك سفينه اند، ثابت و نجات بخش و استوار
 مايه اميد و رشته قرار
ليکن اين سفينه نجات هم شکسته است
دست و بازوي امير عشق بسته است
چشم روزگار، مانده همچنان در انتظار
اين دل شکسته، پاي خسته، بي شکيب مانده بي قرار

 و ...

سوگنامه بانوي ملکوتی را نهايتي نيست.
کتاب غم و غربت زهرا^(س) تا ابديت و تا دامنه محشر گشوده است، تا درس هاي ناگفته و ناشنوده اين مکتب ، به گوش همگان برسد.

پايان غم فاطمه ^(س)، صبح قيامت است و عرصات داوري خدا.

السلام علیک ایتها الصدیقة الشهیدة

حضرت حیدر^(ع) به نام فاطمه ^(س) حساس بود

خلقت از روز ازل مجنون عطر یاس بود

ای که ره بستی میان کوچه ها بر فاطمه ^(س)

گردنت را می شکست آنجا اگر عباس ^(ع) بود

   سلام بر تو ای بزرگوارترین بانوي آسمانی!

نخلهاي خاک آلود فدک هنوز از ستمي که بر تو روا داشتند، مي گريند .
زندگي تو گواه مظلوميت همه دودمان هابيل است، همچنانکه وجود تو گواه قدس و عصمت خدا بر زمينيان بود...

تازيانه اي که بر پيکر نازنين تو فرو کوفتند، تبري بود که بندگان بت به انتقام نابودي اصنام بر پيکر توحيد ابراهيم^(ع) فرود آوردند . 
هماره شرمسار باد دستي که بر گونۀ  تو سيلي زد.
دريغا !
دل اگر در غم تو پاره شود شگفت نيست ، چرا که شکستن پهلوي تو عظيم تر از شکستن ديوار کعبه بود ، و چون قامت استوار تو را به ستم بر خاک نشاندند دين از پاي افتاد...

با تمام دل بر تو مي گرييم که نماد بهين بودي و وديعۀ رحمت خدا بر آدميان .
 و چون ترا شهید نمودند انسانيت بي مادر شد و خون هابيل از رگ حيات هر انسان در گسترۀ تاريخ از نو جوشيد و داغ مظلوميت  ، زخمي شد بر جبين زندگي مؤمنان .

حيات پژمرد و اوراق قرآن به تطاول طوفان پراکند ، و علي ^(ع) تنها ماند ... و بشريت در گرداب فاجعه افتاد.

سلام بر تو!

سلام بر تو!

سلام بر تو! ای بزرگوارترین بانوي آسمانی

روایت این روزها روایت روزهای سرد بی فاطمه^(س) است 
ایام شهادت دخت نبی اکرم^(ص)حضرت فاطمه زهرا ^(س) تسلیت باد

نه همین جای تو در سامره تنها باشد

 که به دلهای محبانِ تو جای تو بود

****************

شهادتِ عشق است.

 فرزند غایبش را تسليت مي گوییم و

 باران اشکمان را در بی‏شکیبی انتظار بهانه مي سازیم!

مه برج ایمان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)
در دُرج امکان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)
 
سپهر امامت، محیط کرامت
یم جود و احسان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

به آدم دهی دَم، به موسی دهی یَد 
 به عیسی دهی جان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)
 
ولای تو باشد کمال ولایت
میان امامان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تویی قدر و کوثر، تویی نور و فرقان
تویی آل عمران، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

وجود تو ای جانِ جان، جانِ جان است
در آغوش ایران علی ابن موسی الرضا ^(ع)
 
به چشم تو نازم کز آن شیرِ پرده   
شود شیرِ غرّان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)
 
عجب نیست ناز ار کند مور راهت
به تخت سلیمان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)
 
سُم آهویی را که ضامن شدی تو    
زند بوسه رضوان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

بُوَد شیعه را در کمالِ تشیع  
ولای تو میزان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

سزد جن و انس و ملک بر تو گرید      
چو دعبل ثنا خوان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

عجب نیست کز رأفت و رحمت تو   
بَرَد بهره شیطان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

دل مرده گردد به خاک تو زنده   
چو باغ از بهاران، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

شود با نسیم بهشتِ حریمت         
جهنم گلستان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

سزد انبیا در طواف مزارت  
بخوانند قرآن، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

دهد قبّه‎ات نور بر چشم گردون 
چو مهر درخشان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو نوحیّ و ایران چو کشتی، چه بیمش
ز امواج طوفان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

همه آفرینش بود سفره‎ی تو
همه خلق مهمان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو شاه جهانی خوانند خَلقت      
غریب خراسان،  علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو در قصر مأمون شب و روز بودی     
چو یوسف به زندان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

لبت بود خندان، دلت بود گریان    
غمت بود پنهان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

به غم‎های ناگفته‎ات باد جاری  
سرشکم به دامان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو را بارها، بارها کشت مامون 
به رنج فراوان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

نباید که با هفده خواهر ، در آخر 
تو تنها دهی جان، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو مسموم گشتی، دگر جسم پاکت 
نشد سنگ باران، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو دیگر جوادت نشد اِرباً اِربا  
ز شمشیرِ بُرّان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو دستِ جدا گشته از تن ندیدی  
به خاک بیابان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

تو شش ماهه طفلت در آغوش گرمت  
نشد تشنه قربان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

دریغا، دریغا که با آل عصمت
شکستند پیمان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

به ما کن نگاهی ، که با خود نداریم
به جز کوه عصیان ، علی ابن موسی الرضا ^(ع)

روح نبوت میرود از جسم امت . . .

شاهی که بود گوشه ‌نشینی شعار او   

محنت قرین او شد و غم بود یار او

آن کو دمید صبح ازل از جبین او   

شد تیره‌تر ز شام ابد روزگار او

محکوم حکم دیو شد آن خسروی که بود  

روح الامین چو بنده فرمانگزار او

موسی اگر به طور غمش می‌زدی قدم  

بیخود شدی ز آه دل شعله بار او

یک باره‌گر مسیح بدید آنچه او بدید   

می‌شد دوباره چرخ چهارم چو دار او

آن سرو سبزپوش چو گل سرخ روی شد  

آری ز بس که خون جگر شد نگار او

روی حسن چو سبز شد از زهر غم فزود  

تا شد سرشک دیده و دل جویبار او

طوبی نثار آن قد و قامت که بعد مرگ   

از چار سو خدنگ سه پر شد نثار او

پرورده کنار پیمبر بد از نخست    

محروم شد در آخر کار از کنار او

آن سروری که صاحب بیت‌الحرام بود  

بیت‌الحرام بهر چه بر وی حرام بود

سالروز رحلت نبی اکرم (ص)  و حضرت امام حسن مجتبی (ع) تسلیت باد

هر دم به گوش می رسد آوای زنگ قافله

این قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله

یک زن میان محملی                 اندر غم و تاب و تب است

این زن صدایش آشناست                       ای وای من ، این زینب ^(س) است .

اربعین حسینی تسلیت باد

**************

یک روز تا وصال، تا اسارت و تازیانه و غربت باقی است.

یک روز تا بازگشت زین واژگون، ذوالجناح شرمسار بی‌سوار و تا حریق جگرسوز خیمه‌ها.

یک روز تا قهقهه مستانه پیشقراولان قساوت و طلایه‌داران ظلمت و جنایت، یک روز که همه فرداست، همه زمان و قاموس بزرگ قیام.

تاسوعا، مقدمه عشق، دیباچه شرف، مدخل ایثار و ورودگاه خون و حماسه و اشک است.

در تاسوعا، از حنجره‌های خشک عطش زده، تنها واژه وداع می‌گذرد و شب، زمزمه‌های جان‌نواز وارستگان تکرار ناپذیر خاک.

تاسوعا، آخرین فرصت دیدار پدر با پسر، خواهر با برادر، یار با یار و حتی کودکان با همدیگر است. روز وصیت‌ها و رهنمودهای حسین^(ع) برای شام فردا و فردای شام است.

تاسوعا، صور اسرافیل دل‌هاست. بیدار‌باش جان‌های خفته و الگوی حقپویان جستجو‌گر است.

تاسوعا، نمایش الفت و صدق، همت و عشق، پایمردی و رادی و فداکاری و پاکبازی است.

برای یک سفر ، امشب دعایم کن

که تا کرب و بلا ، بال و پر گیرم

ببوسم خاک سرخی را که بوی سیب سرخ می آید از آن

 شش گوشه روشن