مه برج ایمان، علی ابن موسی الرضا (ع)
در دُرج امکان، علی ابن موسی الرضا (ع)
سپهر امامت، محیط کرامت
یم جود و احسان، علی ابن موسی الرضا (ع)
به آدم دهی دَم، به موسی دهی یَد
به عیسی دهی جان، علی ابن موسی الرضا (ع)
ولای تو باشد کمال ولایت
میان امامان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تویی قدر و کوثر، تویی نور و فرقان
تویی آل عمران، علی ابن موسی الرضا (ع)
وجود تو ای جانِ جان، جانِ جان است
در آغوش ایران علی ابن موسی الرضا (ع)
به چشم تو نازم کز آن شیرِ پرده
شود شیرِ غرّان، علی ابن موسی الرضا (ع)
عجب نیست ناز ار کند مور راهت
به تخت سلیمان، علی ابن موسی الرضا (ع)
سُم آهویی را که ضامن شدی تو
زند بوسه رضوان، علی ابن موسی الرضا (ع)
بُوَد شیعه را در کمالِ تشیع
ولای تو میزان ، علی ابن موسی الرضا (ع)
سزد جن و انس و ملک بر تو گرید
چو دعبل ثنا خوان، علی ابن موسی الرضا (ع)
عجب نیست کز رأفت و رحمت تو
بَرَد بهره شیطان، علی ابن موسی الرضا (ع)
دل مرده گردد به خاک تو زنده
چو باغ از بهاران، علی ابن موسی الرضا (ع)
شود با نسیم بهشتِ حریمت
جهنم گلستان، علی ابن موسی الرضا (ع)
سزد انبیا در طواف مزارت
بخوانند قرآن، علی ابن موسی الرضا (ع)
دهد قبّهات نور بر چشم گردون
چو مهر درخشان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو نوحیّ و ایران چو کشتی، چه بیمش
ز امواج طوفان، علی ابن موسی الرضا (ع)
همه آفرینش بود سفرهی تو
همه خلق مهمان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو شاه جهانی خوانند خَلقت
غریب خراسان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو در قصر مأمون شب و روز بودی
چو یوسف به زندان، علی ابن موسی الرضا (ع)
لبت بود خندان، دلت بود گریان
غمت بود پنهان، علی ابن موسی الرضا (ع)
به غمهای ناگفتهات باد جاری
سرشکم به دامان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو را بارها، بارها کشت مامون
به رنج فراوان، علی ابن موسی الرضا (ع)
نباید که با هفده خواهر ، در آخر
تو تنها دهی جان، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو مسموم گشتی، دگر جسم پاکت
نشد سنگ باران، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو دیگر جوادت نشد اِرباً اِربا
ز شمشیرِ بُرّان ، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو دستِ جدا گشته از تن ندیدی
به خاک بیابان ، علی ابن موسی الرضا (ع)
تو شش ماهه طفلت در آغوش گرمت
نشد تشنه قربان ، علی ابن موسی الرضا (ع)
دریغا، دریغا که با آل عصمت
شکستند پیمان ، علی ابن موسی الرضا (ع)
به ما کن نگاهی ، که با خود نداریم
به جز کوه عصیان ، علی ابن موسی الرضا (ع)

