در سپيده دم خيال - ماهِ آسمان جود

ماهِ آسمان جود

غم آمد و شادی مرا راند از من سیلابِ بزرگِ اشک ، افشاند از من

دردِ تو چنان کاست ز جانم که فقط مُشتی پر و بال در قفس ماند از من

از این مُرکب سیاهِ سوگ که بر در و دیوارِ " کاظمین " پاشیده شده ، ضایعه‏ای بس عظیم روایت می‏شود .

لوح مقدرات به هم خورده خاک است؛ آسمان در هم پیچیده است ، ستاره‏ای روشن نیست ، ماه در سوی دیگر آسمان فرو ریخته است . شیطان ، پشت درهای بسته نامردی، زهر در کاسه می‏ریزد .

آسمان در خویش مچاله می‏شود از اندوه . خاک، تاب نمی‏آورد؛ واپسین لحظاتِ نفس کشیدنِ بغداد است در هوایی که مولا در آن نفس می‏کشد .

طنین توطئه، خواب تاریخ را می‏آشوبد، حقیقتی ویرانه بر دیوارها سرگذاشته، های‏های می‏گرید .

رنجی نزدیکِ کاظمین منتظر است با آغوشی گشوده تا جوان‏ترین ستاره دنباله‏دار امامت را از خاک تا افلاک دنبال کند . حالتِ محزون خاک، ملائک را به زاری نشانده است .

ثانیه‏ها پُرشتاب می‏گذرند .
پاییز بر پنجره‏ها پنجه می‏کشد .
چشم‏های شیطان، نزدیک و نزدیک‏تر می‏شود .
دست‏ها و کاسه زهر ـتو را با زهر سیراب کرده‏اند .

صدای رفتنت را ملکوتیان نزدیک حس می‏کنند .
دجله حل شده است در « إنّا لله و انا الیه راجعون » .
رنگ‏ها در تلاطمِ دوری تلخْ می‏آمیزند و نگاه‏ها در بسترِ سکوتی سرخ می‏افتند .
گویی تمام آسمانیان میهمان بغدادند . میهمانِ سوگی غریبانه ! غریبانه ، مثل تمام داغ‏های نینوایی!

ابرهای پُرسخاوت با حریرِ دستانِ این برگزیده خدا تازه آشنا شده بودند .
شمایلِ قرآنی‏اش در ذهنِ زمان نقش بسته .
سرزمین‏های آفتاب، مقیمِ چشمانش بودند و فصاحت و بلاغت، غوطه‏ور در گفتارش .
دانشِ پُرقدرت او، دستانِ " معتزله " را در دستانِ شکست گذارد .
" یحیی بن اکثم "ها را در گنداب فخرفروشیِ خودشان نشاند و پای برگه‏های عجز خویش، امضا زدند .
دایره روزگار ، چاره‏ای نداشت که به تأیید او برسد و گرنه دچار تسلسل می‏شد .

هر روز خورشید در مجاورتِ نور و بخشندگیِ کامل او صبح را طورِ دیگر معرفی می‏کرد .
پرندگان تبعیت بال‏های خویش را در اقیانوس فضایلِ چون آینه‏اش شستشو می‏دادند .
بر درخشندگیِ غنچه‏های جهان، گشاده روییِ نامِ جوانش بُرده می‏شد .
جوانی‏اش را ملائک به نوحه نشسته‏اند .
دریغا که نیت‏های آلوده تا عمق تاریکی می‏روند .
بُرج‏هایی از نیستی برای خود در جهنم می‏زنند .
اسبانِ بادپای ، خبر عزا می‏برند .
رفته‏ای و آفتاب از خاک رو گرفته است ، غمی سرشار در رگ‏های زمین می‏جوشد.
گریانیِ کاظمین ، درست روبروی تمامی قرون نشسته است .

آن روز ، شانه تنگ چند مرد ناآگاه ‏ست و عطر تابوت امامی در نهایت مظلومیت ؛ تا تأثیر زهرآگین خزان را بر جان خویش به تماشا بنشیند .

کجایید، شانه‏های سبز مدینه؟
این شانه‏های نامحرم ، بسی نامهربانند!

کجایید کوچه‏های مدینه تا مرثیه خورشید را به گریه بنشینید ؛ این کوچه‏ها همیشه با خورشید نامحرمند!

کجایید بانوان حرم ؟ تا با فرشتگان الهی مویه‏گر شوید!
کجایید داغ پروردگان حریم ولایت ؟ که امروز ، روز ماتم آل الله است!

معتصم در سیاهی جامه و بغداد در تیرگی جهل دست و پا می‏زند ؛ هنگام ظهورِ خورشیدی بود که پیام‏آور انوار آسمانی ولایت باشد ، تا ابرهای تیره جهالت را از اذهان امت بزداید!

از بخشش‏های کلامش تا کرامت‏های مرامش ، عوام و خواص بهره می‏بردند و چتر انوار الهی‏اش ، همه را یکسان به " طور معرفت " رهنمون می‏گشت!

دشمنانی که تنها هنرشان در خلافت ، ظلم و تنها تکیه‏گاهشان در دیانت ، تعصّب و جهل بود .
نه خیری در "نسبت "هایشان بود و نه خیری در " وصلت "هایشان.
" ام فضل" هایشان، بی‏فضیلت‏ترین زنان و " معتصم" هایشان ، بی‏عصمت‏ترین مردان.
علمایشان جهل‏اندیش و حاکمانشان کافرکیش بودند .
صورت‏هایشان ، تبسم ‏آذین و دل‏هایشان تنفّرآگین بود .
جامه‏هایشان سیاه ، دل‏هایشان سیاه و چهره‏هایشان از شدت تعصب و جهل ، سیاه سیاه بود.
کسی باید می‏بود تا این همه تیرگی را از اذهان بزداید!
باید کسی می بود تا معارف راستین الهی را به عوام و خواص می‏آموخت!

اما دریغا که این دنیای سفله‏پرور ، اهریمن حسادت را برای مقابله با نور علم و معرفت پرورانیده است!

دریغا که میزبانان نامهربان پاس میهمانان نگه نداشتند ؛ میهمانی که آسمان و زمین مقابل نامش قد به تکریم خم می‏کرد!

آن روز ، بغداد بود و نُهمین خورشید ولایت که غریبانه به همجواری جدّ غریبش می‏رفت ؛ به همجواری کسی که تلخی خاطره‏هایش را زندان‏های ‏هارون ، همواره به یاد می‏آورند!

تابوتی از نور ، به آسمان و تابوتی از نور ، به کاظمین نزدیک می‏شد و زمان ، زمان وداع عالم خاک با فرزند افلاک بود ؛ فرزندی که از پرتو آیینه وجودش ، انوار حق به دل‏ها می‏تابانید و گمگشتگان مسیر حق را به حق رهنمون می‏شد!

ای امام مهربانی‏ها ، هجران تو ، غروب همه خوبی‏هاست و پروازت ، آغاز صحیفه درد و رنج در دل شیعیان .

ای لاله داغدار مدینه!
اینک، ماییم و شام تیره جدایی و گرد غم و اندوه که بر می‏فشانیم و این همه ، چاره درد فراق تو نتواند بود .
اینک مائیم و ستاره‏های سوخته‏ای که با مرثیه‏های خویش ، در دامانِ دجله می‏تابند .
اینک مائیم و صفت داغی که بر آلاله‏ها و شقایق‏های جوانِ دشت، ریخته شده است.
کبوترانه بال گرفته‏ایم بر گنبد و گلدسته‏هایت.

سال‏های سال می‏گذرد ؛ اما هنوز صدای گام‏هایت را می‏شنویم که در کوچه‏های آسمان قدم می‏زنی جوانی‏ات را ، بیست و پنج سالگی‏ات را.

گذشته‏ای و زمان ، شرمگین به دور دستِ نگاهت چشم دوخته است.
و " بغداد " همچنان بیهوده در شوره‏زار اندوه دست و پا می‏زند .

اهمیتی که زندگی دارد این است که در این ثانیه‏ها بسوزی و خاکستر شوی که این سوختن، همان ساخته شدن است.

شبِ بدی ست نفس‏ها به خاک افتاده‏ست

و ماه بادیه حتی به خاک افتاده‏ست

زمین مدار نخواهد شناخت بعد از این

چه آتشی‏ست که در خوابِ خاک افتاده است

ای مظلوم غریب! رهایی گوارایت.
ولی، التماس دیدگان ما را در غربت تنهایی خاکدان دنیا بی‏پاسخ مگذار و ما را نیز که از مدّعیان محبت توایم ، در جوار خویش جایگاهی کرامت فرما ، ای ماه مهربان آسمان جود و کرامت.

درود خداوند بر تو و شهادت غریبانه‏ات ای مولا، یا جواد الائمه!

به قلم : سپيده دم . پنجشنبه 7 آذر1387 .